Ομιλία
του Βουλευτή Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στο Γ΄ Θερινό Τμήμα εργασιών της Βουλής
στη συζήτηση του «αντιρατσιστικού» νομοσχεδίου:
«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
χωρίς αμφιβολία η Ελλάδα έχει αλλάξει πολύ από το 1979, χρονιά κατά την οποία η ελληνική πολιτεία επεδίωξε να προασπίσει περαιτέρω νομικά την απόλυτη ισότητα όλων όσων διαβιούν στην ελληνική επικράτεια και να μην επιτρέψει την οποιαδήποτε εκδήλωση διακρίσεων.
Βεβαίως, τα χρόνια που πέρασαν και ιδιαίτερα κατά τη δεκαετία του 1990, που αρχίζει μια τεράστια μετακίνηση πληθυσμών, η Ελλάδα διαφοροποιείται στην πληθυσμιακή της σύνθεση. Εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες εισέρρευσαν στην πατρίδα μας προς αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής.
Ταυτόχρονα, η ελληνική κοινωνία υπέστη μεγάλες αλλαγές. Αυτές οι αλλαγές, δυστυχώς, συνοδεύονται από μία δραματική αύξηση φαινομένων βίας, λεκτικής ή σωματικής, που έχουν κίνητρο ρατσιστικό. Ενίοτε, μάλιστα, αυτές οι ενέργειες έχουν χαρακτήρα οργανωμένο και στοχευμένο, με μανδύα την πολιτική δράση. Ορθά, λοιπόν, ο νομοθέτης επιχειρεί να αναχαιτίσει και να εξαλείψει τέτοια απαράδεκτα φαινόμενα.
Θέλω, όμως, και από αυτό το Βήμα να τονίσω ότι τα φαινόμενα ξενοφοβίας, ρατσισμού και μισαλλοδοξίας, πέρα από την απαραίτητη νομική οχύρωση της πολιτείας, καταπολεμούνται κυρίως μέσω της παιδείας, του δημόσιου λόγου, των επιχειρημάτων. Σε καμία περίπτωση δεν θα επιθυμούσα –όπως κανείς μας πιστεύω σε αυτήν την Αίθουσα- να γίνουμε μάρτυρες σε ένα επικίνδυνο «κυνήγι μαγισσών», όπου κάθε άποψη, μόνο με την υποψία ή με ιδιοτελή κίνητρα, θα καταλήγει στο εδώλιο των δικαστηρίων.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
στο υπό συζήτηση νομοσχέδιο ο νομοθέτης ποινικοποιεί –ορθά και πάλι- την άρνηση ή τον ευτελισμό του Ολοκαυτώματος, της γενοκτονίας των Εβραίων από του Ναζί. Η οργανωμένη, στοχευμένη και μαζική εξόντωση του εβραϊκού πληθυσμού, λόγω της εθνικοθρησκευτικής του ταυτότητας, είναι γεγονός τεκμηριωμένο και αναμφισβήτητο.
Το ίδιο, όμως, τεκμηριωμένο και αναμφισβήτητο γεγονός συνιστά και η γενοκτονία των Χριστιανών της Ανατολής, αρχικώς από το οθωμανικό κράτος και εν συνεχεία από την κεμαλική Τουρκία.
Για το λόγο αυτό, πολλοί Βουλευτές θέσαμε μετ’ επιτάσεως το αίτημα να συμπεριληφθεί στο νόμο αυτό και η πρόβλεψη για το αδίκημα της κακόβουλης άρνησης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, του Πόντου, της Θράκης, των Αρμενίων και των Ασσυρίων.
Η θέση μας ήταν ξεκάθαρη από την αρχή, ότι δεν μπορεί να υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά, άλλα για το ολοκαύτωμα των Εβραίων και άλλα για την γενοκτονία των Χριστιανών της Ανατολής. Και είναι πράγματι προς τιμή της Ελλαδικής Εκκλησίας, η οποία με απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, πήρε ξεκάθαρη θέση για το ζήτημα, βάζοντάς το στις σωστές διαστάσεις.
Κάποιοι διατείνονται ότι η συμπερίληψη της γενοκτονίας των Χριστιανών της Ανατολής στο νομοσχέδιο που σήμερα συζητούμε είναι περιττή, καθώς υπάρχουν ήδη ψηφισμένοι νόμοι του ελληνικού Κοινοβουλίου. Η απάντηση είναι ότι, αντιθέτως, αν δεν το κάνουμε, θα ακυρώναμε στην πράξη τους νόμους που η ίδια η Βουλή αναγνώρισε –με δόσεις, είναι η αλήθεια- αρχικά το ’94 με τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, στη συνέχεια με τη γενοκτονία των Αρμενίων και των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
Δυστυχώς, στις μέρες μας γινόμαστε μάρτυρες της ολοκλήρωσης της γενοκτονίας των Χριστιανών της Ανατολής με τις σφαγές και τους μαζικούς διωγμούς των εναπομεινάντων Χριστιανών της Μέσης Ανατολής στη Μεσοποταμία και στη Συρία. Αρκετοί μάλιστα από αυτούς τους ταλαίπωρους είναι απόγονοι Χριστιανών που αναζήτησαν καταφύγιο σε εκείνα τα μέρη, προκειμένου να γλιτώσουν από την αμείλικτη εξόντωση που είχε μπει σε εφαρμογή με σκοπό την εθνοκάθαρση της νέας Τουρκίας. Και γι’ αυτό δεν πρέπει να πέσουμε στην παγίδα της λήθης στο όνομα σκοπιμοτήτων.
Κάποιοι βέβαια, υποστηρίζουν ότι ακόμα και αν είναι ιστορική αλήθεια η γενοκτονία των Χριστιανών της Ανατολής, θα πρέπει να την αποκρύψουμε στο όνομα της καλής γειτονίας με την Τουρκία.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
καμία ειλικρινής και ισότιμη συνεργασία δεν μπορεί να οικοδομήσεις με τον γείτονά σου, κρύβοντας την αλήθεια «κάτω από το χαλί». Η Τουρκία έχει υποχρέωση να αναγνωρίσει τις μελανές σελίδες της ιστορίας της, εάν θέλει πραγματικά να ξεπεράσει το παρελθόν της και να επενδύσει στην καλή γειτονία. Δυστυχώς, δηλώσεις όπως αυτές του νέου Προέδρου της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, στα κατεχόμενα της Κύπρου δεν βοηθούν. Δεν μπορούμε, όμως, να έχουμε απαιτήσεις από τους Τούρκους, όταν εμείς λησμονούμε να πράξουμε το καθήκον μας.
Στους δε αρνητές της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας θα συνιστούσα, κύριε Πρόεδρε, να διαβάσουν τη «Μαύρη Βίβλο των διωγμών και μαρτυρίων του εν Τουρκία ελληνισμού 1914-1918» που εξέδωσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1919. Το βιβλίο αυτό εκδόθηκε το 1919, πριν ανακαλυφθεί ο όρος της «γενοκτονίας». Το περιεχόμενό του, όμως, ουσιαστικά συνιστά τον όρο της «γενοκτονίας».
Επιτρέψτε μου να διαβάσω μερικές αράδες:
«Επηκολούθησε τω 1914 αναγκαστικός διωγμός. Και εφηρμόσθη τότε σατανικώτατον σχέδιον αγρίου διωγμού και εξετοπίσθησαν ηβηδόν ολόκληροι ελληνικοί πληθυσμοί της Θράκης και των παραλίων της Μικράς Ασίας ανερχόμενοι εις 284.172 ψυχών. Πλείστοι των κατοίκων εφονεύθησαν, πολλαί γυναίκες και νεάνιδες παρεβιάσθησαν, οικίαι και κτήματα επυρπολήθησαν ή κατεσχέθησαν υπό Τούρκων μεταναστών, ολόκληροι κινηταί περιουσίαι διηπάργησαν.
Το κακόν εκορυφώθη κατά τον παγκόσμιον πόλεμον, ότε πλείσται ελληνικαί επαρχίαι της αυτοκρατορίας εκλονίσθησαν εκ θεμελίων ή και εντελώς κατεστράφησαν. Είναι ανεκδιήγητα τα δεινοπαθήματα, τα οποία υπέστησαν οι εκδιωχθέντες εκ των εστιών αυτών Έλληνες. Διεσκορπίζοντο οι δυστυχείς ούτοι εις χωρία καθαρώς τουρκικά. Ημποδίζετο εις αυτούς η εκ μέρους των Πατριαρχείων διανομή βοηθημάτων, εστερούντο εκκλησιών και ιερέων και πάσης καθόλου από της θρησκείας απορρεούσης παραμυθίας και εξηναγκάζοντο διά τοιούτων και άλλων μέσων εις εξισλάμισιν. Τοιουτοτρόπως δε πληθυσμός ομογενής εκ 490.063 ψυχών, διασπαρείς ανά τα όρη, τας χαράδρας και τα τουρκικά χωρία, υπέστη εν τοις πλείστοις τον εξ ασιτίας, του ψύχους και των στερήσεων εν γένει θάνατον».
Ολοκληρώνω, κύριε Πρόεδρε, απευθυνόμενος σε εσάς, στο Προεδρείο της Βουλής.
Η Βουλή των Ελλήνων με την αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων ανέλαβε την υποχρέωση να εκδώσει το μνημειώδες έργο του καθηγητή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Κωνσταντίνου Φωτιάδη, που τεκμηριώνει με αδιάσειστα στοιχεία το έγκλημα της γενοκτονίας.
Επιπλέον, είχε δεσμευτεί να μεταφραστεί ο τόμος σε έξι γλώσσες και να αποσταλεί σε πρεσβείες, κοινοβούλια, ιδρύματα, βιβλιοθήκες με στόχο τη διεθνοποίηση του αιτήματος της γενοκτονίας. Η μετάφραση και η αποστολή δεν έγινε ποτέ παρά τις κατά καιρούς οχλήσεις του κ. Φωτιάδη και των ποντιακών οργανώσεων.
Μάλιστα, το Δεκέμβριο του 2010 με κοινή πρωτοβουλία που αναλάβαμε με τον τότε Βουλευτή Κοζάνης του ΠΑΣΟΚ, τον κ. Αλέκο Αθανασιάδη, παραδώσαμε στον τότε Πρόεδρο της Βουλής, τον κ. Πετσάλνικο, επιστολή υπογεγραμμένη από εκατόν δεκατέσσερις Βουλευτές όλων των πτερύγων, με αίτημα την επανέκδοση από το Ίδρυμα της Βουλής για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία του τόμου με τη γενοκτονία των Ποντίων σε έξι γλώσσες. Δυστυχώς, από τότε το βιβλίο δεν έχει επανεκδοθεί ούτε στα ελληνικά. Επαναφέρω σήμερα την πρόταση αυτή και ελπίζω αυτήν τη φορά να βρει ευήκοα ώτα.
Επιτρέψτε μου να κλείσω διατυπώνοντας ένα ερώτημα που μου γεννήθηκε ακούγοντας την εισηγήτρια της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, την κυρία Κατριβάνου. Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει τις εκλογές, θα καταργήσει τους νόμους που ομόφωνα η ελληνική Βουλή ψήφισε για την αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, της Μικράς Ασίας και των Αρμενίων;
Σας ευχαριστώ».