Menu
A+ A A-

Εισήγηση Μ. Χαρακόπουλου επί του κανονισμού για τις αλλαγές στη Σένγκεν

Μάξιμος Σένγκεν 1

Αθήνα, 30 Νοεμβρίου 2017


Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
Βασικού Εισηγητή της Νέας Δημοκρατίας

στην Κοινή συνεδρίαση της Διαρκούς Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και της Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης
με θέμα: «Διατύπωση γνώμης επί της πρότασης Κανονισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, σχετικά με την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΕ) 2016/399 όσον αφορά τους κανόνες που εφαρμόζονται για την προσωρινή επαναφορά των ελέγχων στα εσωτερικά σύνορα».


«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

στον απόηχο της σοβαρής οικονομικής κρίσης που ταλανίζει την ΕΕ, η οποία, συνοδεύεται και από την εκδήλωση επικίνδυνων φυγόκεντρων τάσεων, έχουμε πλέον, δυστυχώς, να αντιμετωπίσουμε και το σοβαρότατο πρόβλημα της ύψωσης νέων εμποδίων στην μετακίνηση πολιτών μεταξύ των κρατών μελών.
Η αλήθεια είναι πως ήδη, πριν έλθει η πρόταση για την τροποποίηση της Συνθήκης Σένγκεν, που σήμερα συζητούμε, έχουμε μια ντε φάκτο ακύρωση των προνομίων της Συνθήκης από τις αλλεπάλληλες περιπτώσεις επαναφοράς ή παράτασης συνοριακών ελέγχων που λαμβάνονται από τα κράτη - μέλη τα δύο τελευταία χρόνια και η οποία, πλήττει πρωτίστως τους Έλληνες πολίτες. Η διαφοροποίηση από την περίοδο που προηγείται είναι αβυσσαλέα. Ενώ από το 2006 έως το 2015 είχαμε 36 τέτοιες περιπτώσεις, την τελευταία διετία που δεν έχει καν ακόμη ολοκληρωθεί, έχουν φτάσει τις 50.
Είναι προφανές ότι η Συνθήκη με τη μορφή που έχει ψηφιστεί και εφαρμοστεί δεν υφίσταται, ακόμη και αν έως τώρα διατηρείται στο πλαίσιο των διατάξεων της, που προφανώς, όμως, δεν δύνανται να ικανοποιήσουν, όχι μόνο τις νέες αντικειμενικές πραγματικότητες, αλλά και τις υποκειμενικές επιλογές που λαμβάνονται από πολλούς εταίρους μας. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, το πλαίσιο που προτείνεται για τη Συνθήκη Σένγκεν που εισάγει τη δυνατότητα παράτασης των ελέγχων στα εσωτερικά σύνορα για μέγιστο χρονικό διάστημα δύο ετών έχει ως στόχο να καθησυχάσει τις κοινωνίες των κρατών - μελών ότι λαμβάνονται όλα τα απαραίτητα μέτρα για την ασφάλειά τους, χωρίς να υπολογίζεται το κόστος της αναστολής ενός από τα σημαντικότερα επιτεύγματα της σύγχρονης Ευρώπης, αυτού της ελεύθερης μετακίνησης, προσώπων εντός της μεγάλης ευρωπαϊκής επικράτειας.
Γιατί τι άλλο μπορεί να δημιουργήσει την συνείδηση του κοινού τόπου, της κοινής πατρίδας αν θέλετε με την ευρύτερη έννοια, από τη δυνατότητα να ταξιδεύεις, να εργάζεσαι, να σπουδάζεις, να νοσηλεύεται ακόμα σε οποιοδήποτε τμήμα του ευρωπαϊκού χώρου, χωρίς διατυπώσεις και ελέγχους.
Αντιλαμβανόμαστε πλήρως τις αιτίες που προκαλούν τις ανησυχίες αυτές στους ευρωπαίους πολίτες- και το ζήτημα της τρομοκρατίας και αυτό της παράνομης μετανάστευσης. Βεβαίως, για την τρομοκρατία οι εσωτερικοί έλεγχοι δεν βοηθούν ιδιαίτερα πολλά κράτη της Δυτικής Ευρώπης, καθώς έχει αποδειχθεί ότι συνιστά ένα αυτοφυές φαινόμενο, που έχει σίγουρα και διεθνείς διακλαδώσεις. Οι τρομοκράτες, έως σήμερα πάντως, είναι στην πλειοψηφία τους πολίτες της Ε.Ε. και όχι μετανάστες.
Σε ότι αφορά το μεταναστευτικό πρόβλημα η Ελλάδα, λόγω της γεωγραφικής της θέσης σε μια γειτονιά που είναι σημείο επαφής 3 ηπείρων, αλλά και ως τμήμα των Βαλκανίων, το αντιλαμβάνεται καλύτερα από τον καθένα και οι Έλληνες, ιδιαιτέρως οι κάτοικοι των νησιών του Αιγαίου, βρίσκονται τα τελευταία χρόνια στον «μάτι του κυκλώνα».
Αντιθέτως, όπως φαίνεται, δεν υπάρχει ανάλογη αντίληψη για το βάρος που σηκώνει η χώρα μας απέναντι στις μεταναστευτικές ροές, για την ανάγκη προστασίας των συνόρων της, που είναι και εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης, γιατί δεν μπορούμε να δεχθούμε ως λύση του προβλήματος, την αυστηροποίηση των εσωτερικών ελέγχων, όπως προβλέπεται από την παρούσα τροποποίηση και που ευθέως «φωτογραφίζει» την Ελλάδα ως βασικό ύποπτο και εναντίον των Ελλήνων πολιτών επιζητά να λάβει αυστηρότερα μέτρα.
Εδώ όμως, κύριε Υπουργέ, προκύπτουν οι δικές σας ευθύνες για τις όποιες ελέγχεστε.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της «Καθημερινής», μετά τον θόρυβο που προκλήθηκε από την επιβολή ελέγχων στα γερμανικά αεροδρόμια σε Έλληνες ταξιδιώτες, το Υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας ερωτήθηκε από την εφημερίδα για τους λόγους αυτής της απόφασης. Η απάντηση του Υπουργείου Εξωτερικών της Γερμανίας ήταν η εξής και την διαβάζω.
«Στο πλαίσιο των δειγματοληπτικών ελέγχων της πτήσης από την Ελλάδα στο διάστημα Ιανουαρίου- Οκτωβρίου 2017, εντοπίστηκαν περίπου 1000 παράνομες αφίξεις, ένας αριθμός που είναι πολλαπλάσιος από όλες τις άλλες πτήσεις εντός Σένγκεν» και καταθέτω το σχετικό δημοσίευμα στα πρακτικά.

(Σε αυτό το σημείο κατατίθεται έγγραφο στα πρακτικά και επισυνάπτεται στο τέλος του πρακτικού)

Ισχύουν κύριε Υπουργέ τα νούμερα αυτά και αν ναι, νιώθετε την ανάγκη να απολογηθείτε για λάθη και παραλείψεις σας που έδωσαν το πάτημα στους Γερμανούς να καταστήσουν την Ελλάδα «μαύρο πρόβατο» στη Σένγκεν και κυρίως μετά από αυτό, τι πράξατε για να μην δίνετε τέτοιες αφορμές σε άλλες χώρες να προχωρούν σε εξαίρεση της Ελλάδος από την Σένγκεν;
Το τι συμβαίνει, το διαπιστώσαμε ήδη με όσα λαμβάνουν χώρα αυτές τις μέρες στα γερμανικά αεροδρόμια, όπου οι Έλληνες που ταξιδεύουν υφίστανται, ως ευρωπαίοι πολίτες δεύτερης κατηγορίας, διαδικασία ελέγχου ταξιδιωτικών εγγράφων, τα αεροπλάνα από την Ελλάδα σταθμεύουν σε ειδικούς χώρους και οι επιβάτες transit κινδυνεύουν να χάσουν τις πτήσεις τους.
Δυστυχώς δεν μπορούμε, παρά να στηλιτεύσουμε την Κυβέρνηση, διότι όπως καταγγέλλεται, ενώ γνώριζε ότι η γερμανική Κυβέρνηση είχε πάρει τέτοιες αποφάσεις, «εποίησε την νήσσαν» και επιχείρησε να υποβαθμίσει το γεγονός, κρατώντας το μυστικό, μέχρι που αποκαλύφθηκε στον Τύπο.
Για το θέμα καταθέσαμε σχετικές ερωτήσεις, στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικού ελέγχου και αναμένουμε απαντήσεις. Τα ερωτήματα είναι εύλογα.
Πρώτον, η ελληνική Κυβέρνηση είχε γνώση των αποφάσεων των γερμανικών Αρχών, να επιβάλλουν στους Έλληνες που πηγαίνουν στη Γερμανία καθεστώς ειδικής εποπτείας, αν ναι, γιατί δεν υπήρξε επίσημη ενημέρωση;
Δεύτερον, σε ποιες ενέργειες προβήκατε για να αποτρέψετε μια τέτοιου είδους εξέλιξη;
Και τρίτον, ποιες είναι οι ενέργειες στις οποίες προτίθεστε να προβείτε, ώστε να αρθεί άμεσα το απαράδεκτο αυτό καθεστώς έναντι των Ελλήνων πολιτών, που τους υποβαθμίζει σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας στην Ευρώπη, με δεδομένο μάλιστα, ότι στην Γερμανία κατοικούν και εργάζονται εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας, αλλά και χιλιάδες φοιτητές που σπουδάζουν στη χώρα αυτή.
Δυστυχώς, μετά τη Γερμανία και η Ιταλία διαβάζουμε ότι ελέγχει τους επιβάτες από την Ελλάδα, καθιστώντας έτσι τη χώρα μας παρία στο χώρο του Σένγκεν.
Καταθέτω στα πρακτικά σχετικό δημοσίευμα του «Πρώτου Θέματος».

(Στο σημείο αυτό ο κ. Χαρακόπουλος καταθέτει το ως άνω έγγραφο, το οποίο επισυνάπτεται στο παρόν πρακτικό)

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ελλάδα σηκώνει το μεγαλύτερο βάρος του προσφυγικού-μεταναστευτικού προβλήματος. Δεν υπάρχει, όμως, αμφιβολία ότι στη χώρα μας εξακολουθούν να υπάρχουν και έντονα προβλήματα διαχείρισης της παράνομης μετανάστευσης και δεν μπορώ να μην υπενθυμίσω για μια ακόμη φορά την καταστροφική, χωρίς διάθεση υπερβολής, πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ το πρώτο εξάμηνο του 2015 με την αμίμητη ρήση για τους μετανάστες που λιάζονται. Τις ανευθυνότητες εκείνης της περιόδου πληρώνουμε εν πολλοίς σήμερα.
Ωστόσο, θα επιμείνω ότι η λύση των υπαρκτών προβλημάτων δεν είναι η κατάργηση στην πράξη της Συνθήκης Σένγκεν, η δημιουργία Ευρωπαίων πολλών κατηγοριών, η περιθωριοποίηση των χωρών του Νότου και ιδίως της Ελλάδας, σε ρόλο Νήσου Έλλις ή πελώριου στρατοπέδου για τους μετανάστες. Αυτό ίσως υπάρχει στα μυαλά κάποιων κατ’ όνομα Ευρωπαίων πολιτικών. Ίσως υπάρχει και σε όσους προσπαθούν να κολακέψουν ή να καθησυχάσουν κοινωνικά στρώματα, τα οποία βάσει άστοχων επιλογών κινούνται σε ακραίες πολιτικές κατευθύνσεις. Το αποτέλεσμα, όμως, είναι ότι κατά αυτό τον τρόπο ενισχύονται οι εσωτερικοί εθνικισμοί, επιβάλλεται μια ριζικά διαφορετική ατζέντα από αυτή που οραματίστηκαν οι γεννήτορες της Ενωμένης Ευρώπης, επιβραβεύονται όσοι καταστρατηγούν την ανάγκη της αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών μελών, καταφέρονται και νέα πλήγματα στην ήδη τραυματισμένη ευρωπαϊκή συνείδηση.
Εμείς, αντιθέτως, θα επιθυμούσαμε την εμβάθυνση της συνεργασίας στην προστασία των εξωτερικών συνόρων, η οποία μπορεί να επιτευχθεί όχι μόνο με μέτρα προφύλαξης τους, αλλά και με την πίεση προς τις χώρες προέλευσης και διέλευσης των μεταναστών. Αλλά και στη συνέχεια με μια από κοινού αντιμετώπιση της παράτυπης μετανάστευσης που δεν θα καθιστά την Ελλάδα ως χώρο συγκέντρωσης μεταναστών και άρα σε κατάσταση μόνιμης καραντίνας από την υπόλοιπη Ευρώπη, διότι κάτι τέτοιο θα σήμαινε ότι η χώρα μας μπορεί να μη βγήκε από την Ε.Ε. λόγω της οικονομικής κρίσης, αλλά κινδυνεύει να βρεθεί με το ένα πόδι εκτός Ευρώπης, λόγω της νέας Σένγκεν.
Κυρία Πρόεδρε, κατόπιν τούτων θεωρούμε ότι η πρόταση για την αύξηση των χρονικών ορίων επιβολής εσωτερικών ελέγχων στη Ζώνη Σένγκεν όχι μόνο θέτει εμπόδια στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, αλλά παρακάμπτει το ζήτημα της διαχείρισης των εξωτερικών συνόρων της Ένωσης, το οποίο εν προκειμένω βεβαίως είναι ζήτημα ελληνικό, αλλά δεν πρέπει να λησμονούμε ότι είναι πρωτίστως ευρωπαϊκό.
Σας ευχαριστώ».

Δείτε το βίντεο:
https://youtu.be/Y1nyyMkndzY

 

Read more...

Εισήγηση Μάξιμου Χαρακόπουλου στο 6ο Προσυνέδριο της ΝΔ “Για την Καθημερινότητα και την Ασφάλεια”

Μάξιμος Προσυνέδριο 1 1

Αθήνα, 22 Νοεμβρίου 2017

Εισήγηση
αναπληρωτή τομεάρχη Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας,
αρμόδιου για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης,
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στο 6ο Προσυνέδριο της ΝΔ “Για την Καθημερινότητα και την Ασφάλεια”

«Κύριε πρόεδρε,
Θα ήθελα καταρχήν να συγχαρώ την οργανωτική επιτροπή για τον καινοτόμο προσυνεδριακό διάλογο στην πορεία προς το Συνέδριό Αρχών και Θέσεων του Δεκεμβρίου.
Φίλες και φίλοι,
Γεννήθηκα σε ένα μικρό χωριό του θεσσαλικού κάμπου, στα Βούναινα. Η Λάρισα, όπως ξέρετε, φημίζεται εκτός των άλλων για τη ζέστη της το καλοκαίρι. Συνηθίζαμε, λοιπόν, μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του ’90 να κοιμόμαστε το βράδυ έξω, στις βεράντες των σπιτιών. Πριν λίγους μήνες η τοπική μας κοινωνία συγκλόνισε από ένα άγριο έγκλημα που απασχόλησε το πανελλήνιο, τη δολοφονία μιας ηλικιωμένης 91χρονης, της κυρά Σοφίας, για λίγα ευρώ, αφού υπέστη μαρτύριο βασανισμών τη νύχτα. Το έγκλημα δεν έχει διαλευκανθεί.
Το Προσυνέδριο μας γίνεται σε μια περιοχή με έντονη εγκληματικότητα και ανασφάλεια των πολιτών, που μου είναι γνώριμη. Έμεινα μετά το στρατό, σχεδόν για πέντε χρόνια, μέχρι το 1999, εδώ πιο πάνω στην οδό Μακεδονίας. Ένα δρόμο πριν την Ηπείρου, όπου πριν λίγα χρόνια έγινε η αποτρόπαια δολοφονία με τρόπαιο μια βιντεοκάμερα, του πατέρα που κατέβηκε να πάρει το αυτοκίνητό του για να μεταφέρει την ετοιμόγεννη γυναίκα του στο μαιευτήριο. Ξαναβρέθηκα στην περιοχή ως αναπληρωτής υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, καθώς η έδρα του υπουργείου είναι στην Αχαρνών, στην πλατεία Βάθυς. Από το παράθυρο του υπουργείου τους πρώτους μήνες έβλεπα χρήστες και διακινητές ναρκωτικών, πορνεία αλλοδαπών, παρεμπόρειο, παραβατικότητα κάθε μορφής. Θυμούμαι ότι υπήρχε απροθυμία των συνεργατών μου, ιδιαίτερα των κοριτσιών, να εργάζονται στην απογευματινή βάρδια γιατί πολλές φορές φεύγαμε αργά το βράδυ και φοβόντουσαν, ένοιωθαν ανασφάλεια, να διασχίσουν τους δρόμους μέχρι την Ομόνοια για να πάρουν το μετρό. Έρχονταν δικοί τους να τους πάρουν ή καλούσαν ταξί στην είσοδο του υπουργείου. Είκοσι δύο μήνες αργότερα, όταν έφευγα από το υπουργείο, η κατάσταση, χάρις στην πολιτική της κυβέρνησης Σαμαρά και την υλοποίησή της από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, είχε αισθητά βελτιωθεί.
Δυστυχώς, τα τελευταία δυόμισι χρόνια, με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ η κατάσταση έχει δραματικά επιδεινωθεί. Όσο κι αν ο πρωθυπουργός επιχειρεί -με χρήση ακόμη και fake news από το βήμα της βουλής- να παρουσιάσει μια εικονική πραγματικότητα στην οποία άλλωστε ζει η κυβέρνησή του, η εγκληματικότητα χτυπάει κόκκινα. Είπε ο κ. Τσίπρας ότι οι ληστείες με αρπαγή τσαντών έχουν μειωθεί κατά 75%. Η αλήθεια είναι ότι από το 2014 στο 2016 έχουν αυξηθεί κατά 67,5%. Είπε ο κ. Τσίπρας ότι οι κλοπές και διαρρήξεις καταστημάτων έχουν μειωθεί κατά 7%. Η αλήθεια είναι ότι αυξήθηκαν κατά 25,5%. Είπε ο κ. Τσίπρας ότι οι κλοπές και διαρρήξεις σπιτιών έχουν μειωθεί κατά 8,6%. Η αλήθεια είναι ότι είναι αυξημένες κατά 5% το 2015 και 2,5% το 2016. Είπε ο κ. Τσίπρας ότι οι ληστείες σε σούπερ μάρκετ έχουν μεμιωθεί κατά 22%. Η αλήθεια είναι ότι έχουν αυξηθεί κατά 32,3%. Είπε ο κ. Τσίπρας ότι οι ληστείες εντός σπιτιών έχουν μειωθεί κατά 22%. Η αλήθεια είναι ότι έχουν αυξηθεί κατά 18,4% το 2015 και κατά 3,5% το 2016.
Πως φτάσαμε, όμως εδώ; Λίγο οι μετανάστες που λιάζονται, λίγο ο νόμος Παρασκευόπουλου που αποφυλάκισε χιλιάδες κακοποιούς, λίγο ο νόμος Γαβρόγλου που επέβαλε το άσυλο ανομίας στα πανεπιστήμια, λίγο η στοργή της κυβέρνησης στις «συλλογικότητες», λίγο η κατάργηση της ομάδας ΔΕΛΤΑ κατ’ απαίτηση της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ και η αποδυνάμωση της ΔΙΑΣ, λίγο οι ΟΠΚΕ που αντί να αντιμετωπίζουν τη βαριά εγκληματικότητα φυλάττουν κυβερνητικούς στόχους.
Με το νόμο Παρασκευόπουλου χιλιάδες εγκληματίες βγήκαν από τις φυλακές για να συνεχίσουν τη δράση τους. Μάλιστα, κάποιοι εξ αυτών εξέθεσαν και διεθνώς τη χώρα –θυμίζω τον Αφγανό που δολοφόνησε τη φοιτήτρια στη Γερμανία και αποδείχθηκε ότι είχε αποφυλακιστεί με το νόμο Παρασκευόπουλου. Ξέρεται, αυτό δεν μπορεί να αφήνει ανεπηρέαστους και τους αστυνομικούς. Δεν είναι από πέτρα. Συλλαμβάνουν έναν κακοποιό και σύντομα τον βλέπουν έξω και καλούνται και πάλι να τον συλλάβουν.
Με το νόμο Γαβρόγλου επεβλήθη το άσυλο ανομίας στα πανεπιστήμια που μετατρέπονται σε άντρα εγκληματικότητας. Στο ΑΠΘ οι φοιτητές καταγγέλλουν διακίνηση ναρκωτικών και ο αρμόδιος υπουργός Παιδείας παραπέμπει σε ένα “ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα” για την πάταξή του. Στο Πάντειο πανεπιστήμιο καθηγητής ξυλοκοπείται γιατί κάποιοι δεν συμφωνούν με τις απόψεις του. Στην ΑΣΟΕΕ δέρνουν άτομο με αναπηρίες γιατί τους ενοχλούν οι θέσεις του. Στο ίδιο πανεπιστήμιο, στο πεζοδρόμιο της Πατησίων καθημερινά οργιάζει το παρεμπόριο. Και η πραμάτεια που το πρωί απλώνεται στο πεζοδρόμιο, το βράδυ φυλάσσεται στο πανεπιστήμιο. Πρέπει να μπει ένα τέλος στο άσυλο που έχει καταστεί ένας απαρχαιωμένος θεσμός. Καθιερώθηκε για την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και όχι παραβατικών στοιχείων.
Το κράτος εν κράτει στο κέντρο της Αθήνας, στα Εξάρχεια, και με τη βούλα του αρμόδιου υπουργού θεωρείται άβατο. Κανείς δεν τολμά να απομακρύνει το ΚΕΠ των αναρχικών από την πλατεία. Η μια υπηρεσία ρίχνει στην άλλη το μπαλάκι των ευθυνών. Υπάρχει η αίσθηση ότι το κράτος έχει παραιτηθεί από την περιοχή. Τα λεωφορεία δεν κυκλοφορούν το βράδυ. Κρατικές υπηρεσίες εμφανίζονται; Το ΣΔΟΕ τολμά να πατήσει και να κάνει ελέγχους στην περιοχή; Αντιθέτως μετά τις παρελάσεις με καλάσνικοφ που είχαμε με συμμετοχή αναρχικών από όλη την Ευρώπη, φτάσαμε στο σημείο να έχουμε ένοπλες επιθέσεις, δολοφονικές απόπειρες με καλάσνικοφ κατά αστυνομικών στο φυλάκιο μπροστά από τη Χαριλάου Τρικούπη στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ. Ουσιαστικά οι αστυνομικές δυνάμεις που κατοικοεδρεύουν στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ στην Χαριλάου Τρικούπη ή στο Πολυτεχνείο λειτουργούν ως συνοριακά φυλάκια για να οριοθετούν την επικράτεια του Εξαρχιστάν, του «κράτους των Εξαρχείων». Πρέπει κάποτε να τελειώνουμε με αυτό, και χρειάζεται πολιτική βούληση γιατί οι νησίδες ανομίας και το αίσθημα της ανασφάλειας επεκτείνονται στο Μενίδι, στο Ζεφύρι, στο κέντρο της Αθήνας και αλλού. Χρειάζεται πολιτική βούληση για όλα αυτά τα ζητήματα. Η αστυνομία διαθέτει την επάρκεια, τον επαγγελματισμό για να κάνει καλά τη δουλειά της. Και το βλέπουμε με τις μεγάλες επιτυχίες που φέρνει εις πέρας. Αρκεί να λυθούν τα χέρια της. Για να λυθούν τα χέρια της, λοιπόν, χρειάζεται αλλαγή πολιτικής. Αυτή την αλλαγή πολιτικής δεσμεύεται και επαγγέλλονται ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η ΝΔ.
Δεσμευόμαστε να καταργήσουμε τον νόμο Παρασκευόπουλου, δεσμευόμαστε να καταργήσουμε το άσυλο ανομίας στα Πανεπιστήμια, δεσμευόμαστε να δημιουργήσουμε τις φυλακές Γ΄ Τύπου, υψίστης ασφαλείας, και να βάλουμε κλωβούς σε όλες τις φυλακές. Δεν είναι δυνατόν μέσα από τις φυλακές μέλη εγκληματικών οργανώσεων με τα κινητά τους τηλέφωνα να συνεννοούνται και να κατευθύνουν εγκληματικές πράξεις. Πρέπει να μπει ένα τέλος στα φαινόμενα αυτά της ανομίας. Θα πρέπει να απελευθερωθούν όλοι οι δημόσιοι και ιδιωτικοί χώροι που τελούν υπό κατάληψη. Να υπάρξει χαρτογράφηση της εγκληματικότητας σε όλη τη χώρα, και ιδιαίτερα στην πρωτεύουσα. Να αντιμετωπισθούν οι νησίδες και τα άβατα ανομίας. Με κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη δεν θα υπάρχουν άβατα και νησίδες ανομίας. Ο νόμος θα εφαρμοστεί παντού, χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς υποσημειώσεις. Είναι βασική υποχρέωση μιας ευνομούμενης πολιτείας, ενός κράτους δικαίου να παρέχει αυτό το αγαθό της ασφάλειας στους πολίτες.
Για την ΝΔ τα ζητήματα αυτά είναι ψηλά στην ατζέντα μας, άρα ψηλά είναι και η ιεράρχηση της αντιμετώπισης των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι λειτουργοί της δημόσιας τάξης, τα όργανα της τάξης, που λέγαμε παλιά. Δέσμευση δική μας είναι η τήρηση των δικαστικών αποφάσεων. Έχει δεσμευτεί ο ίδιος ο πρόεδρος για δύο πράγματα: την υλοποίηση της απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας για την απόδοση και του υπόλοιπου 50% των παρακρατηθέντων στους εργαζόμενους στα Σώματα Ασφαλείας και για ένα μισθολόγιο που θα δίνει αξιοπρεπείς αποδοχές στα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Και, βεβαίως, την παροχή όλων εκείνων των απαραίτητων μέσων για να επιτελούν με επάρκεια το έργο τους.
Πολλοί λένε ότι τα ζητήματα της ασφάλειας του νόμου και της τάξης είναι μια συντηρητική ατζέντα. Δεν είναι έτσι αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι. Η ασφάλεια είναι κοινωνικό αγαθό. Τολμώ να πω ότι είναι θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα που οφείλει κάθε ευνομούμενη πολιτεία, κάθε κράτος δικαίου να παρέχει στους πολίτες του. Γι’ αυτό το κράτος δικαίου και γι’ αυτό το κοινωνικό αγαθό, το θεμελιώδες δικαίωμα, δεσμευόμαστε ότι θα εργαστούμε αύριο όλοι με την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη για να το αποκαταστήσουμε».

ΠΡΟΣΥΝΕΔΡΙΟ 6

Απαντήσεις σε ερωτήσεις των συμμετεχόντων στο προσυνέδριο

Σχετικά με την ανομία στο κέντρο, και τις θέσεις της ΝΔ για τη λύση αυτού του προβλήματος
«Τόνισα από την αρχή ότι, το δόγμα της μηδενικής ανοχής στη βία για εμάς είναι ξεκάθαρο και είναι και δέσμευση του επόμενου πρωθυπουργού, με τη ψήφο του λαού, του Κυριακού Μητσοτάκη. Θα τα ακούσετε και από τον ίδιο στη συνέχεια, αλλά χαίρομαι που σημειώσατε την προσπάθεια που έγινε από την προηγούμενη κυβέρνηση, η οποία ανακόπηκε. Κινείτο προς τη σωστή κατεύθυνση. Πρέπει να κινηθούμε, λοιπόν, προς αυτή την κατεύθυνση, της επιβολής του νόμου, χωρίς υποσημειώσεις χωρίς εξαιρέσεις, σε όλους και παντού. Αυτή είναι η απόλυτη και καθαρή θέση της ΝΔ. Η αστυνομία έχει τις δυνατότητες, την επάρκεια και τον επαγγελματισμό, αρκεί να έχει καθαρή πολιτική βούληση για να επιτελέσει την αποστολή, την οποία το κράτος δικαίου της εμπιστεύτηκε».

Για την πάταξη της τρομοκρατίας
«Η μάχη κατά της τρομοκρατίας δεν είναι μόνον αστυνομική, είναι και ιδεολογική. Νομίζω ότι έχουμε κάνει σημαντικά βήματα σε αυτή τη μάχη. Δεν είμαστε στο επίπεδο που ήμασταν όταν πολλοί πανηγύριζαν όταν η «17 Νοέμβρη» δολοφονούσε όχι μόνον πολιτικά πρόσωπα, στρατιωτικούς αλλά και απλούς πολίτες, που τους βάπτιζε παράπλευρες απώλειες, όπως τον αείμνηστο Αξαρλιάν. Αυτή τη μάχη, όμως, πρέπει να την δίνουμε όλοι καθημερινά. Δυστυχώς, στο παρελθόν, όπως μου θύμισε ο κ. Σόμπολος, υπήρχαν και έντυπα που έδιναν βήμα για να δημοσιεύονται προκηρύξεις, για να προπαγανδίζεται η δράση της «17 Νοέμβρη», η δράση εγκληματικών οργανώσεων. Διστάζανε πολλοί δημοσιογράφοι τα πρώτα χρόνια να πουν ότι είναι τρομοκρατική οργάνωση η «17 Νοέμβρη». Την έλεγαν «επαναστατική οργάνωση». Δυστυχώς, τα Εξάρχεια, που είναι ένα φυτώριο νέας τρομοκρατίας, έχουν και αυτή τη διάσταση που πρέπει να προσέξουμε. Θα πρέπει να μας προβληματίσει όλους το γεγονός ότι όταν βγήκε ο Κουφοντίνας, ο αρχιδολοφόνος της «17 Νοέμβρη», με άδεια, και δεν βρέθηκε ένας από την κυβέρνηση να καταδικάσει την εξέλιξη αυτή, και να αναλάβει νομοθετικές πρωτοβουλίες για να μην επαναληφθούν τέτοια φαινόμενα, υπήρχαν άνθρωποι που τον χειροκρότησαν, και τον ανέμεναν απέξω. Άρα η μάχη αυτή είναι καθημερινή και τα ζητήματα αυτά για την ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι πολύ ψηλά».

Δείτε το σχετικό βίντεο:
https://youtu.be/Dt8iVonjfo4

Read more...

Ομιλία του κ. Μ.Χαρακόπουλου στην παρουσίαση του βιβλίου «Καισάρεια, τομ.Α΄», της κ. Κατ. Νικολαίδου- Ντάναση

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Αθήνα, 20 Νοεμβρίου 2017

Ομιλία του κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην παρουσίαση του βιβλίου
«Καισάρεια, τομ.Α΄, Η Μονή Τιμίου Προδρόμου στο Ζίντζίδερε (Φλαβιανά).
Το πνευματικό και εκπαιδευτικό κέντρο της Καππαδοκίας»,
της κ. Κατερίνας Νικολαίδου- Ντάναση
που πραγματοποιήθηκε στο Πνευματικό Κέντρο Κωνσταντινουπολιτών
από το Σύνδεσμο Μεγαλοσχολιτών

Φίλες και φίλοι,
Γεννήθηκα σε ένα μικρό προσφυγικό χωριό Καππαδοκών και μεγάλωσα με ακούσματα από τους παππούδες μου για το μεμλεκέτ, την πατρίδα, όπως αποκαλούσαν τη Μικρασία. Τα ακούσματα αυτά αλλά και η καθημερινή ζωή με τα ήθη και έθιμα που μεταλαμπαδεύτηκαν στη νέα πατρίδα αποτέλεσαν την αφορμή για το ενδιαφέρον μου για την Καππαδοκία.
Η διδακτορική μου διατριβή για τους Ρωμιούς της Καππαδοκίας εκδόθηκε και επανεκδόθηκε -με πρόλογο αυτή τη φορά και του Διευθυντή του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών κ. Σταύρου Ανεστίδη-, και κάθε χρόνο στο ετήσιο προσκύνημα με τον Οικουμενικό Πατριάρχη στην αγιοτόκο Καππαδοκία ανακαλύπτω και κάτι άγνωστο σε εμένα έως πρότινος από αυτόν τον μαγικό κόσμο της Ανατολής.
Θέλω λοιπόν, να ευχαριστήσω την συγγραφέα την κ. Κατερίνα Νικολαίδου Ντανάση γιατί το βιβλίο της «Καισάρεια» αποτελεί ένα ταξίδι στο χώρο και κυρίως στο χρόνο –θα έλεγα με φθηνά ναύλα- προσφέροντας πολύτιμες γνώσεις για τους ελληνορθόδοξους της Καππαδοκίας, που έζησαν στη γη των πατέρων τους μέχρι την υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών που επέβαλε η συνθήκη της Λοζάνης.
Το βιβλίο αξίζει να διαβαστεί πρώτα από όλα για το σεβασμό με τον οποίο η συγγραφέας προσεγγίζει το αρχειακό υλικό, τις πρωτογενείς πηγές, τα χειρόγραφα. Χωρίς να την γνωρίζω, γνωρίζω, όμως, το αίσθημα του δέους που γεύτηκε και της ευθύνης όταν ανακαλύπτεις ένα νέο στοιχείο, ένα μικρό τεκμήριο ιστορίας που οφείλεις να μοιραστείς με τις επόμενες γενιές.
Το βιβλίο της Κατερίνας Νικολαίδου Ντανάση, Καισάρεια, κατορθώνει ανασύροντας από την ιστορική λήθη πρόσωπα και χώρους να αναστήσει μια ολόκληρη εποχή στην αγαπημένη μας Καππαδοκία.
Οι προσωπικές μαρτυρίες και τα έγγραφα, μαζί με τα στοιχεία που αποτελούν καρπό μιας συστηματικής έρευνας, με επίκεντρο το Ζιντζίδερε, την Καισάρεια, την Κερμίρα, τη Μερσίνα, τα Ποτάμια, αλλά και οι βιογραφίες προσωπικοτήτων όπως ο μητροπολίτης Παΐσιος, ο μητροπολίτης Αγαθάγγελος, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αγαθάγγελος, ο Αναστάσιος Νικολαΐδης, ο Ανέστης Μωραΐτης, ο Νεόφυτος Ευαγγελίδης μετέπειτα μητροπολίτης Ελασσόνος, αναδύουν το άρωμα ενός κόσμου που χάθηκε για πάντα εκεί γύρω στα 1924.
Παρακολουθούμε την ραγδαία ανάπτυξη που είχε ο ελληνικός κόσμος της Μικράς Ασίας, την αυξανόμενη αυτοπεποίθησή του, καθώς εισερχόταν στην διαδικασία της χειραφέτησής του, με το όραμα της Μεγάλης Ιδέας να συνεπαίρνει τις καρδιές όλων των Ρωμιών. Ακόμη και αν το περιεχόμενό της ήταν η εκπαιδευτική ανύψωση των μελών των ελληνικών κοινοτήτων και στο τελευταίο χωριό, ακόμη και αν αυτό ήταν τουρκόφωνο.
Διαπιστώνουμε σ’ αυτήν την εθνική έξαρση, να πρωταγωνιστούν οι ίδιοι παράγοντες, όπως και στα υπόλοιπα τμήματα του ελληνισμού. Ο κυριότερος είναι ασφαλώς η Εκκλησία, που είναι ταυτοχρόνως φορέας της ταυτότητας του γένους, και μάλιστα σε πληθυσμούς που ήταν όχι μόνον απομονωμένοι, εντός πολυαριθμότερων αλλόδοξων, αλλά δεν μιλούσαν καν την ελληνική γλώσσα.
Η ταυτότητα και η πίστη ταυτίζονται, και είναι η εκκλησιαστική πράξη που κρατά και τις δύο ζωντανές. Όπως γράφει η συγγραφέας «το κήρυγμα του θείου λόγου γινόταν στην τουρκική γλώσσα για να γίνεται κατανοητό από τους τουρκόφωνους χριστιανούς». Η εκκλησία είναι ταυτοχρόνως, όμως, και μηχανισμός εθνικής αφύπνισης, καθ’ όλη τη διάρκεια του 18ου , 19ου και αρχών του 20ού αιώνα.
Το ζήτημα της τουρκοφωνίας μεγάλου μέρους των Καππαδοκών, που αποτέλεσε εμπόδιο στην ομαλή ένταξη των προσφύγων στην Ελλάδα σε βαθμό που κάποιοι τους αποκαλούσαν τουρκόσπορους, αναδεικνύεται σε διάφορα σημεία του βιβλίου. Θυμούμαι την προγιαγιά μου, που πέθανε σε βαθύ γήρας το 1980, να μην ξέρει άλλα ελληνικά από το «πάτερ ημών».
Η εκκλησία αποτέλεσε πραγματική κιβωτό σωτηρίας για τους τουρκόφωνους ρωμιούς της Ανατολής. Η εθνική συνείδηση ταυτίστηκε με τη θρησκευτική. Αν έλεγαν για κάποιον «τούρκεψε» σήμαινε ότι αλλαξοπίστησε.
Στο βιβλίο της Νικολαΐδου παρατηρούμε ότι οι πρωτοβουλίες της εκκλησίας για τον φωτισμό των Ελλήνων, η ίδρυση σχολείων και σχολών είναι αυτές που φέρνουν τις νέες ιδέες που ακμάζουν στην Δύση, σε κάθε σημείο που ζουν οι Έλληνες.
Ακόμη και η προσπάθεια να μορφωθούν τα κορίτσια, τα οποία αναλαμβάνουν στη συνέχεια, κυρίως μέσω της οικογενείας, την εκπαίδευση των ελληνοπαίδων, προάγει τη θέση της γυναίκας, κάτι που συνιστά πραγματική επανάσταση για τα ήθη της ανατολής.
Στην περίπτωση μάλιστα της Καππαδοκίας, ο ρόλος της γυναίκας ως φορέα της εθνικής συνείδησης αποκτά μεγαλύτερη σημασία, καθώς επικρατεί η τουρκοφωνία ενώ οι άνδρες, λόγω των οικονομικών συνθηκών μεταναστεύουν σε άλλες περιοχές.

Φίλες και φίλοι,
Το έργο της Ιεράς Μονής του Τιμίου Προδρόμου από το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, θα χαρακτηριστεί χωρίς υπερβολή, εκπληκτικό. Θα μετατρέψει την Καππαδοκία, μετά από αιώνες σκοτεινούς, κάτω από τον οθωμανικό ζυγό, σε φάρο πνευματικό για όλη την Μικρά Ασία.
Ιδιαίτερα υπό την σοφή επιστασία του αρχικώς ηγουμένου και στη συνέχεια Μητροπολίτου Καισαρείας Παϊσίου Κεπόγλου, του Μεγάλου Παϊσίου, όπως αποκαλείται, και που φημολογείται ότι είχε μυηθεί και στην Φιλική Εταιρεία, «η Μονή Τιμίου Προδρόμου αναδείχθηκε σε θρησκευτικό, εκκλησιαστικό, πνευματικό, εκπαιδευτικό και εθνικό κέντρο της επαρχίας» (σελ. 53). Είναι χαρακτηριστικό ότι από τους μοναχούς που μαθήτευαν στο Σχολείο της Μονής 16 αργότερα αναδείχθηκαν σε επισκόπους και μητροπολίτες (σελ. 56).
Ενδεικτικό του κύρους της Κατά Καισάρειαν Ιερατικής Σχολής είναι και το γεγονός ότι εκτός από σπουδαστές και διευθυντές της ανυψώθηκαν σε επισκοπικούς θρόνους. Επιτρέψτε μου να μνημονεύσω εκτός του Μητροπολίτου Καισαρείας Παϊσίου Κεπόγλου και τον Νεόφυτο Ευαγγελίδη, ο οποίος στις 12 Αυγούστου 1910 εξελέγη μητροπολίτης Ελασσώνος.
Ο Νεόφυτος κλήθηκε να αντιμετωπίσει τη διείσδυση ρουμανικής προπαγάνδας στην επαρχία του με την ίδρυση ρουμανοβλαχικού σχολείου στο Δαμάσι, ενώ ήταν αυτός που υποδέχθηκε τον ελληνικό στρατό ως ελευθερωτή στις 6 Οκτωβρίου του 1912 στην τότε έδρα της μητρόπολής του στην Τσαριτσάνη, προσφωνώντας τον αρχιστράτηγο και διάδοχο του θρόνου Κωνσταντίνο.
Στις κτιριακές εγκαταστάσεις της Μονής Τιμίου Προδρόμου ιδρύονται από τον μητροπολίτη Ιωάννη, η Ροδοκανάκειος Ιερατική Σχολή, το κατά Καισάρειαν Κεντρικό Παρθεναγωγείο και τα Καππαδοκικά Ορφανοτροφεία -το οποίο ο μητροπολίτης Ιωάννης θεώρησε ως σπουδαιότερο έργο του, καθώς και ο ίδιος ήταν ορφανός και ζήτησε να ταφεί μπροστά στην πρότυπο δημοτική σχολή.
Επίσης μεταφράζονται βιβλία στα καραμανλίδικα, ενώ στήνεται ακόμη και τυπογραφείο και βιβλιοθήκη. Στη μονή αυτή εξορίζονται καθαιρεμένοι από την Πύλη Οικουμενικοί Πατριάρχες και άλλοι μητροπολίτες. Το επισκέπτονταν υψηλοί επισκέπτες όπως ο ηγεμόνας Μολδοβλαχίας Καλλιμάχιος ή ο πρίγκιπας Δημήτριος Μουρούζης.
Όπως συνοψίζει η συγγραφέας «η Ροδοκανάκειος Ιερατική Σχολή αναδείχθηκε σε Διδασκαλείο, όπου εκπαιδεύονταν οι διδάσκαλοι της Μ. Ασίας. Ομοίως και το Κεντρικό Παρθεναγωγείο αναδείχθηκε σε Σχολή Νηπιαγωγών, με την οικονομική ενίσχυση του υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας και τροφοδοτούσε με νηπιαγωγούς και δασκάλες τις κοινότητες της Καισάρειας και των γειτονικών επαρχιών, Οι απόφοιτοι αυτών των εκπαιδευτηρίων μόρφωσαν χιλιάδες χριστιανόπουλα στις κοινότητες της Μ. Ασίας. Από την άποψη αυτή η Μονή αποτέλεσε το μεγάλο εθνικό κέντρο που συνετέλεσε τα μέγιστα στον εξελληνισμό της κεντρικής Μ. Ασίας» (σελ. 73).
Ο αγώνας για την πνευματική ανύψωση των Ελλήνων της Καππαδοκίας, και όχι μόνον, ήταν για τους μοναχούς, διττός. Τόσο απέναντι στην οθωμανική σκλαβιά, όσο και στην δράση των προτεσταντών μισσιονάριων, που είχαν διεισδύσει για τα καλά στην Μικρά Ασία και προσηλύτιζαν ορθοδόξους και Αρμένιους, χρησιμοποιώντας τα άφθονα υλικά μέσα που διέθεταν αλλά και την αμορφωσιά που επικρατούσε.
Η μονή, όμως, λόγω της δράσης της αποτελούσε και στόχο των Οθωμανών, που επέδραμαν εναντίον της, όπως έγινε μετά την επανάσταση του 1821, όταν λεηλατήθηκε. Έχει μάλιστα εξαιρετικό ενδιαφέρον να μελετήσουμε ποια είναι η συμμετοχή κατοίκων της Καππαδοκίας στην μεγάλη παλιγγενεσία του έθνους.
Στο βιβλίο παρατίθενται στοιχεία για φιλικούς αλλά και κάποιους που αγωνίστηκαν στην επανάσταση, όπως του Σινασίτη Λάζαρου Παπάζογλου, ο οποίος έφυγε από την Κωνσταντινούπολη και μετέβη στην Πελοπόννησο για να καταταγεί στον ελληνικό στρατό και να πολεμήσει υπέρ της ελευθερίας του έθνους. Για την πράξη του αυτή απόλαυε της γενικής εκτίμησης και του σεβασμού των συγχωριανών του, ακόμη και του μητροπολίτη Καισαρείας (σελ. 163).
Συγκλονιστική είναι και η περιγραφή όπου ένας Φιλικός ντυμένος δερβίσης επισκέφθηκε το σπίτι της οικογένειας Μποσταντζόγλου στην κοινότητα της Κερμίρας, πατρίδα και του βραβευμένου με Όσκαρ σκηνοθέτη Ηλία Καζάν για την ταινία του Αμέρικα-Αμέρικα.

Όταν οι χωριανοί άκουσαν τον Φιλικό, που απήγγειλε και πατριωτικά ποιήματα, συγκινήθηκαν, συγκέντρωσαν φλουριά και κοσμήματα για τις ανάγκες του αγώνα. «Έκτοτε η οικογένεια Μποστατζόγλου θεωρούσε το δωμάτιο ιερό και απέφευγε να το χρησιμοποιεί, διότι είχε τελεσθεί μια ‘‘μυσταγωγία’’ στον χώρο» (σελ. 161).
Φέτος επισκεφθήκαμε με τον πατριάρχη την επιβλητική εκκλησία της Παναγίας με το εντυπωσιακό καμπαναριό, που έχουν αφεθεί στην φθορά του χρόνου και τον ιερόσυλων. Δυστυχώς, δεν κατανοούν πολλοί ότι τα ρωμαίικα μνημεία και οι χριστιανικές εκκλησίες στην Ανατολή είναι πολύτιμη κληρονομιά για τους νυν κατέχοντες, αλλά και μνημεία του οικουμενικού πολιτισμού.
Η λάμψη της μονής, πάντως, ήταν τέτοια, που ακόμη και οι Μωαμεθανοί την επισκέπτονταν και μάλιστα σε ορισμένη ημέρα, πιστεύοντας ότι θα γιατρευθούν. «Κάθε Πέμπτη έρχονταν καραβάνια ολόκληρα Τούρκων από τα γύρω χωριά, μεταφέροντας τους ασθενείς τους. Άλλοι εκοιμώντο στην αυλή και άλλοι στην υπόγεια εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα. Ο παπάς τους «διάβαζε» την ευχή χαράματα της Παρασκευής και στη συνέχεια αναχωρούσαν για τα χωριά τους, αφού προσέφεραν τα πεσκέσια τους: κότες, κοκόρια και αρνιά» (σελ. 65).
Όπως σωστά αναφέρει η συγγραφέας «η βυζαντινή παράδοση επέζησε στην οικονομική οργάνωση, στη λαϊκή θρησκεία και στην οικογενειακή ζωή. Με την πάροδο των αιώνων, οι μουσουλμάνοι υιοθέτησαν στοιχεία από τις λατρευτικές συνήθειες και τη λαϊκή πίστη των χριστιανών» (σελ. 66).
Ομολογώ, ότι μου προκάλεσε ευχάριστη έκπληξη το γεγονός ότι σχεδόν πια έναν αιώνα από την μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών, στα Ποτάμια, το χωριό του Αγίου Γεωργίου, στα δίπατα παλιά ρωμαίικα αρχοντικά, που σήμερα κατοικούνται από Τούρκους, βλέπει κανείς ανάγλυφους δικέφαλους αετούς.
Μαζί, όμως, με την εκκλησία, καθοριστική ήταν η συμβολή των κοινοτήτων, οι οποίες συσπειρωμένες γύρω από την εκκλησία, είχαν αναπτύξει του δικούς τους θεσμούς, τη δική τους ιεραρχία. Ήταν μικρά κύτταρα ενός τεράστιου οργανισμού που είχε ως κέντρο του το Οικουμενικό Πατριαρχείο, και αναπτυσσόταν σε περιβάλλον σκλαβιάς, προστατεύοντας τα μέλη του από τις αυθαιρεσίες της εξουσίας και τονώνοντας την εθνική συνείδηση κυρίως μέσω της παιδείας.
Για το λόγο αυτό και απομακρυσμένες περιοχές όπως η Καππαδοκία, ποτέ δεν αποκόπηκαν από τον κορμό του γένους. Παρέμειναν μέχρι και το 1923 ως ζωντανό του κομμάτι, συμμέτοχο στην μεγάλη εθνική περιπέτεια, έχοντας βέβαια τις ιδιαιτερότητες του τόπου και των πληθυσμιακών αναλογιών.
Στο πλαίσιο αυτό ιδρύθηκαν και οι πολυάριθμες αδελφότητες, είτε των ξενιτεμένων είτε των ντόπιων. Στο βιβλίο αναφέρονται η Καππαδοκική Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα, η Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα «Η αρωγός του λύχνου - Αρμονία» από τους Κερμιριώτες της Πόλης, η «Ομόνοια» των Μουταλασκηνών, αλλά και στην Καισάρεια η «Αθηνά», και στο Ζίντζίδερε η «Ένωσις Φλαβιανών» (σελ. 95).
Θα ήταν παράλειψη, ωστόσο, να μην αναφέρουμε ως έναν από τους παράγοντες αυτής της γενικής προσπάθειας της πνευματικής και εθνικής αφύπνισης τη δράση των ευεργετών του έθνους.
Ο Θεόδωρος Εμμανουήλ Ροδοκανάκης, που χάρη στη δική του ετήσια χρηματοδότηση 5 χιλ. φράγκων ιδρύθηκε και λειτούργησε η ομώνυμη αρχικώς σχολή στην Μονή, ο περιβόητος τραπεζίτης Γεώργιος Ζαρίφης, ο μουταλασκινός τραπεζίτης Συμεωνάκης Σινιόσογλου, και άλλοι, εκατοντάδες περισσότερο ή λιγότερο γνωστοί, που θεώρησαν υποχρέωσή τους να χρησιμοποιούν μέρους του πλούτου τους για το κοινό καλό. Κάτι που το έχουμε ανάγκη και σήμερα, σε διαφορετικές συνθήκες, αλλά που δυστυχώς είναι είδος εν ανεπαρκεία.

Το βιβλίο της Κατερίνας Νικολαίδου Ντανάση, Καισάρεια, είναι ένα συναρπαστικό ανάγνωσμα, ιδιαίτερα για όσους έλκουμε καταγωγή από τις αλησμόνητες πατρίδες της καθ’ ημάς Ανατολής. Προσωπικά αναμένω με ενδιαφέρον το δεύτερο τόμο της τριλογίας.
Ευχαριστώ τη συγγραφέα για την τιμή να είμαι εκ των παρουσιαστών -άρα και αναγνωστών του βιβλίου της- και εύχομαι να είναι καλοτάξιδο!

Read more...

ΟΜΙΛΙΑ ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ στη συνεδρίαση της Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων με θέμα το BREXIT

ΕΥΡ ΜΑΞΙΜΟΣ 1

Αθήνα, 8 Νοεμβρίου 2017

ΟΜΙΛΙΑ ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
στην κοινή συνεδρίαση της Ειδικής Διαρκής Επιτροπή Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και της Διαρκής Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων
με θέμα ημερήσιας διάταξης:
«Παρακολούθηση των θεσμικών εξελίξεων σχετικά με τη διαδικασία εξόδου του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση».

 

«Από την πορεία της συζήτησης, νομίζω εύστοχα η Ν.Δ. ζήτησε να ανοίξει αυτός ο διάλογος, σε επίπεδο Εθνικής Αντιπροσωπείας, των συνεπειών του Brexit, της εξόδου του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ε.Ε.

Κύριε Πρόεδρε,

νομίζω ότι το Brexit, αυτό το διαζύγιο Μεγάλης Βρετανίας και Ε.Ε., είναι ένα σύμπτωμα της υποχώρησης του ευρωπαϊκού οράματος. Μέχρι πρότινος μιλούσαμε για διευρύνσεις, πλέον συζητούμε για αποχωρήσεις.
Βεβαίως, το Ηνωμένο Βασίλειο δεν ήταν ποτέ από τους θιασώτες, το είπατε κι εσείς νωρίτερα, της ευρωπαϊκής ενοποίησης, μάλλον, ως τροχοπέδη λειτουργούσε στην πορεία της πλήρους ενοποίησης. Ωστόσο, επιβεβαιώνει το γεγονός ότι δεν είναι πια θελκτική η Ε.Ε., το βλέπουμε από την αναβίωση εθνικισμών, το βλέπουμε από την υποχώρηση ευρωπαϊκών αξιών πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και χαρακτηριστική είναι η υποχώρηση της αξίας της αλληλεγγύης, της ευρωπαϊκής αρχής, την οποία βιώνουμε και στο ελληνικό οικονομικό πρόβλημα στα χρόνια της κρίσης, τη βιώνουμε και στο μεταναστευτικό- προσφυγικό. Πέραν της όποιας κριτικής εύλογα μπορούμε να ασκήσουμε στις πολιτικές και τα λάθη της κυβέρνησης, θα ήταν υποκριτικό από μέρους μας να μην αναγνωρίσουμε ότι και η Ε.Ε. επιδεικνύει έλλειμμα αλληλεγγύης προς την χώρα μας στα δύο αυτά ζητήματα. Αυτό ως μια γενική παρατήρηση.
Στη, μέχρι τώρα, συζήτηση εστιάσαμε, κυρίως, στις συνέπειες που έχει το Brexit στα δικαιώματα, εργασιακά και άλλα, ευρωπαίων πολιτών στο Ηνωμένο Βασίλειο, στις συνέπειες που έχει στον τουρισμό και την ναυτιλία και εύλογα, θα έλεγα, διότι 60.000, εάν δεν κάνω λάθος, Έλληνες δραστηριοποιούνται, ζουν, εργάζονται στη Μεγάλη Βρετανία, 12.000 φοιτητές βρίσκονται στο Ηνωμένο Βασίλειο και λόγω της γνωστής εμμονής στη χώρα μας να μην αναθεωρηθεί το άρθρο 16 του Συντάγματος που επιβάλλει το κρατικό μονοπώλιο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, εύστοχα μιλήσαμε για τον τουρισμό και τη ναυτιλία, καθώς είναι συγκριτικά πλεονεκτήματα για τη χώρα μας.
Εγώ θα ήθελα να επικεντρώσω λίγο παραπάνω την παρέμβασή μου και την προσοχή μας στις συνέπειες που θα έχει στην κοινή αγροτική πολιτική και γιατί προέρχομαι από μια κατεξοχήν αγροτική περιφέρεια, αλλά και γιατί υπηρέτησα ως Αναπληρωτής Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης στην προηγούμενη κυβέρνηση.
Όπως ξέρετε και ειπώθηκε, νομίζω, και νωρίτερα, η Μεγάλη Βρετανία είναι από τους καθαρούς δότες στον κοινοτικό προϋπολογισμό, νομίζω 14% είναι η συμμετοχή της στον κοινοτικό προϋπολογισμό, διορθώστε με, κύριε Υπουργέ, εάν κάνω λάθος. Το μεγαλύτερο μέρος του κοινοτικού προϋπολογισμού κατευθύνεται, επίσης, στην κοινή αγροτική πολιτική. Θυμάμαι την κριτική των Βρετανών επί Μπλερ ότι δεν είναι δυνατόν το 40% του κοινοτικού προϋπολογισμού να κατευθύνεται στο 5% των ευρωπαίων πολιτών, που είναι οι δραστηριοποιούμενοι στη γεωργία και την κτηνοτροφία. Προφανώς έχει μειωθεί το ποσοστό, αλλά εξακολουθεί να είναι πάρα πολύ σημαντικό. Όμως, από τις αγροτικές επιδοτήσεις, τις λεγόμενες κοινοτικές ενισχύσεις, στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό το αγροτικό εισόδημα.
Το ερώτημα, λοιπόν, είναι το εξής: Μέχρι το 2020 που διαρκεί η υφιστάμενη προγραμματική περίοδος, ισχύουν οι δεσμεύσεις της Μεγάλης Βρετανίας στην κοινή αγροτική πολιτική ή θα υπάρχει υπαναχώρηση, γεγονός που θα σημάνει αμέσως είτε οριζόντιες μειώσεις των επιδοτήσεων είτε μεγαλύτερη εθνική συμμετοχή των κρατών μελών στα κονδύλια της κοινής αγροτικής πολιτικής.
Το δεύτερο ερώτημα είναι τι γίνεται μετά το 2020, αν και είναι νωρίς να πει κανείς κάτι παραπάνω γι' αυτό, αλλά θα πρέπει να δούμε, διότι εάν έχουμε μια δραματική συρρίκνωση της κοινής αγροτικής πολιτικής, αυτό θα έχει, επίσης, δραματικές συνέπειες και στο αγροτικό εισόδημα. Επιμένω σε αυτό, κύριε Πρόεδρε, διότι ήδη οι αγρότες βιώνουν τις οδυνηρές συνέπειες της υπέρμετρης φορολόγησης, της αύξησης των ασφαλιστικών εισφορών και του υψηλού κόστους παραγωγής. Θα ήταν πολύ επώδυνο να υποστούν και μια επιπλέον μείωση του εισοδήματός τους μέσω των περικοπών των κονδυλίων της κοινής αγροτικής πολιτικής, άρα και των αγροτικών επιδοτήσεων.
Θα κλείσω με ένα ερώτημα προς τον Υπουργό, σε συνέχεια του θέματος που έβαλε ο κ. Κουμουτσάκος, ενόψει του ταξιδιού του Προέδρου της Τουρκίας κ. Ερντογάν στη χώρα μας.
Όπως ξέρετε, προάγγελος αυτού του ταξιδιού ήταν η προδρομική επίσκεψη του Αντιπροέδρου της Κυβερνήσεως της Τουρκίας κ. Τσαβούσογλου στην Αθήνα και τη Θράκη, όπου στην Αθήνα συνέβη κάτι ασύνηθες, εάν όχι πρωτόγνωρο. Μιλώ για τη συνάντηση του κ. Τσαβούσογλου με τον Έλληνα Υπουργό Παιδείας, ερήμην του Υπουργείου Εξωτερικών μια συνάντηση για την οποία δεν υπήρξε καμία ενημέρωση και καμία πληροφόρηση. Δεν θέλω να χρωματίσω περισσότερο την παρατήρησή μου αυτή, κύριε Υπουργέ, θα παρακαλούσα, όμως, να λάβουμε περισσότερες πληροφορίες αυτής της συναντήσεως.
Σας ευχαριστώ.

Δείτε το video της ομιλίας: https://youtu.be/jjHm5W9PeFI

Read more...

Εισήγηση Μάξιμου Χαρακόπουλου στη Συνεδρίαση της Διεθνούς Γραμματείας της ΔΣΟ στο Σότσι 22-25.10.17

Σότσι 1

Σότσι Ρωσίας, 22 Οκτωβρίου 2017

Εισήγηση
του εισηγητή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτή Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας,
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη Συνεδρίαση της Διεθνούς Γραμματείας
των Προέδρων και Εισηγητών των Επιτροπών της ΔΣΟ
στο Σότσι 22-25.10.17

«Κύριε Πρόεδρε,
Κύριε Γενικέ Γραμματέα,
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Θέλω εκ προοιμίου να ευχαριστήσω τη ρωσική αντιπροσωπεία για η θερμή φιλοξενία που μας επιφύλαξε στο Σότσι και να εκφράσω τη χαρά μου που βρισκόμαστε για μια ακόμη φορά όλοι μαζί για να συζητήσουμε τα πεπραγμένα του οργανισμού μας, και να καθορίσουμε τους μελλοντικούς του στόχους. Θεωρώ ότι η μέχρι σήμερα πορεία μας είναι ιδιαίτερα γόνιμη, καθώς έχουμε ήδη δώσει το δικό μας στίγμα, το οποίο είμαι βέβαιος ότι το παρακολουθούν πολλοί.

Αυτό, όμως, δημιουργεί και απαιτήσεις τόσο ως προς την εμβάθυνση του έργου μας όσο και τη διεύρυνσή του. Η αναβάθμιση της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας μπορεί να της δώσει μια περίοπτη θέση ανάμεσα στους διαφόρους διεθνείς οργανισμούς και να γίνει σημείο αναφοράς για τα κράτη μας.

Ως εισηγητής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, θα ήθελα να επισημάνω, κάτι που είναι δυστυχώς ευρέως γνωστό: τα δικαιώματα των Ορθοδόξων και εν γένει των Χριστιανών, συχνά παραβιάζονται συστηματικά, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις μπορούμε να μιλούμε για κανονικές διώξεις.

Αυτό συμβαίνει, πρωτίστως, στο ευρύτερο χώρο της Μέσης Ανατολής, σε χώρες όπως τη Συρία, το Ιράκ αλλά και στην Αίγυπτο, όπου ακραίοι ισλαμιστές έβαλαν στο στόχαστρό τους το χριστιανικό στοιχείο. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά: δεκάδες χιλιάδες νεκροί, εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, καταστροφή ναών και μνημείων.

Ωστόσο, οι πρόσφατες νίκες εναντίον του Ισλαμικού Κράτους –όπως είπε και ο συνάδελφος από τη Συρία, δημιουργούν ένα νέο περιβάλλον, που θα πρέπει να αξιοποιηθεί στο έπακρο ώστε να αποκατασταθεί και πάλι η λάμψη του Χριστιανισμού στο αρχαίο λίκνο του.

Οφείλουμε, όμως, να επισημάνουμε ότι, παράλληλα με τις ζοφερές αυτές καταστάσεις, διαπιστώνονται και αρκετά σημάδια ελπίδας για τη δυνατότητα ειρηνικής συνύπαρξης μουσουλμάνων και χριστιανών σ’ αυτήν την διακεκαυμένη ζώνη του πλανήτη. Αυτό το βλέπουμε στην Αίγυπτο, αλλά και στη Συρία, με την πολιτική που ακολουθούν οι σημερινές ηγεσίες τους.

Το βλέπουμε όμως πρωτίστως στον Λίβανο. Και αυτή την ειρηνική συνύπαρξη Χριστιανών κάθε δόγματος και όλων των Μουσουλμάνων θα έχουμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε ιδίοις όμμασι ως ΔΣΟ, κατά την επίσκεψή μας στην Βηρυτό, τον Μάρτιο, στο πλαίσιο του συνεδρίου που θα διεξαχθεί στο Λιβανέζικο Κοινοβούλιο και στο Πανεπιστήμιο του Μπάλαμαντ. Ο Λίβανος είναι ένα φωτεινό παράδειγμα στην πολύπαθη Μέση Ανατολή.

Αγαπητοί συνάδελφοι,
Θα ήταν, όμως, μεγάλη παράλειψη να περιορίζαμε την παραβίαση των δικαιωμάτων των Ορθοδόξων μόνον στο χώρο της Μέσης Ανατολής. Δυστυχώς, ανάλογα κρούσματα έχουμε και επί ευρωπαϊκού εδάφους. Τέτοιο παράδειγμα αποτελεί η Αλβανία. Μια χώρα που πέρασε για 45 χρόνια από ένα σκληρό καθεστώς αθεΐας που καταδίωξε απηνώς κάθε λατρευτική πράξη, κατέστρεψε ναούς, που τους μετέτρεψε σε αποθήκες και σε στάβλους. Ωστόσο, η πτώση του κομουνισμού, δεν έφερε, όπως περίμεναν και οι ίδιοι οι κάτοικοι της χώρας αυτής, την απόλυτη ελευθερία της έκφρασης και της θρησκευτικής συνείδησης.

Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια έχει επικρατήσει ένας ακραίος αλβανικός εθνικισμός, ο οποίος στρέφεται κυρίως εναντίον της ορθοδοξίας και της μεγάλης εθνικής ελληνικής μειονότητας που διαβιεί στην περιοχή της Βορείου Ηπείρου στη σημερινή Αλβανία εδώ και χιλιάδες χρόνια. Το τελευταίο διάστημα έχουν αυξηθεί τα κρούσματα αυθαιρεσιών σε περιοχές όπως η Χειμάρα, με κατεδαφίσεις σπιτιών ακόμη και εκκλησιών, αρπαγή περιουσιών και διώξεων, που δεν συνάδουν σε καμία περίπτωση με ευρωπαϊκό κράτος, που φιλοδοξεί να ενταχθεί στην ΕΕ.

Ταυτοχρόνως, εντός του αλβανικού στοιχείου είναι ανησυχητική η αύξηση του ακραίου ισλαμισμού, που αποτελεί απειλή για όλα τα Βαλκάνια. Ο πρόσφατα ψηφισθείς νόμος για τις μειονότητες εντάσσεται σε αυτήν την εθνικιστική πολιτική των Τιράνων, που θα πρέπει να βρει αποφασιστική απάντηση από τη διεθνή κοινότητα, και η ΔΣΟ μπορεί να έχει τη δική της συνεισφορά σ’ αυτό.

Καταπατήσεις, όμως ανθρωπίνων δικαιωμάτων ορθοδόξων έχουμε ακόμη και σε ορθόδοξες χώρες. Ένα ακόμη λυπηρό γεγονός, το οποίο και αυτό εντάσσεται στην ίδια λογική του ακραίου εθνικισμού, είναι η απόφαση της ουκρανικής βουλής “βερχόβνα ράντα”, που υπογράφηκε από τον πρόεδρο της χώρας, για τον νέο εκπαιδευτικό νόμο.

Τα εμπόδια που μπαίνουν στη διδασκαλία των μειονοτικών γλωσσών μετά το δημοτικό, που σύντομα μπορεί να καταργηθεί και εκεί, συνιστούν πράξη που απάδει μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής χώρας. Δεν μπορεί τον 21ο αιώνα οι Έλληνες της Μαριούπολης, οι Βούλγαροι, οι Ρουμάνοι, οι Ούγγροι, οι Σλοβάκοι, που ζουν στην Ουκρανία να μην διδάσκονται την γλώσσα τους, και να επιστρέψουμε στις σταλινικές λογικές της καταστολής της δεκαετίας του 1930.

Κύριε Γραμματέα,
Η αγωνία μας για την Ορθοδοξία, πιστεύω ότι πρέπει να συμπεριλαμβάνει πάντοτε εκτός από τους ορθόδοξους πληθυσμούς και τα ορθόδοξα μνημεία μας. Και για τούτο το λόγο, είναι χρέος μας να αποτρέψουμε την καταστροφή τους ή την μετατροπή τους για αλλότριους σκοπούς. Αναφέρθηκε χθες ο πρόεδρος κ. Ποπόφ στις πρωτοβουλίες της ΔΣΟ για τις καταστροφές μνημείων στο Κοσσυφοπέδιο, την Κύπρο,, τη Μέση Ανατολή κ.α. που ευαισθητοποίησαν και το ευρωκοινοβούλιο που εξέδωσε ψήφισμα διαμαρτυρίας.

Αναφέρω σαν παράδειγμα προς αποφυγήν, για μια ακόμη φορά, την συστηματική πολιτική της τουρκικής ηγεσίας να μετατρέπει βυζαντινούς ναούς σε ισλαμικά τεμένη. Ιδίως τον στόχο της για την μετατροπή της Αγιασοφιάς στην Πόλη, τον οποίο προσεγγίζει με μελετημένα βήματα. Αυτήν την εξέλιξη πρέπει συντονισμένα όλοι οι ορθόδοξοι, όλοι οι χριστιανοί και όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτου θρησκεύματος, που σέβονται την ιστορία, να την αποτρέψουμε

Κύριε πρόεδρε, κύριε γενικέ,
Για να γίνει πιο αποδοτική η εργασία μας, θα ήθελα να προτείνω στη σημερινή μας συνάντηση την δημιουργία ενός μόνιμου Παρατηρητηρίου Παραβιάσεων των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ορθοδόξων. Θεωρώ ότι ένας τέτοιος μηχανισμός θα έλθει να καλύψει ένα μεγάλο κενό. Το Παρατηρητήριο μπορεί να αναδειχθεί σε θεσμό στον οποίο οι απανταχού ορθόδοξοι θα μπορούν να βρίσκουν πρόσβαση και μέσω αυτού να πληροφορείται η διεθνής κοινότητα, άμεσα, έγκυρα και ουσιαστικά τα γεγονότα.

Για το σκοπό αυτό ίσως χρειάζεται να δημιουργηθεί μια μόνιμη γραμματεία, με εξειδικευμένο προσωπικό, η οποία θα εργασθεί για την σύσταση ενός παγκόσμιου δικτύου αμφίπλευρης ενημέρωσης. Το κόστος ενός τέτοιου εγχειρήματος είναι νομίζω ελάχιστο σε σχέση με τα οφέλη που θα προκύψουν από την λειτουργία του. Τα στοιχεία αυτά θα μπορούν να παίρνουν την μορφή ετήσιας Έκθεσης Παραβίασης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ορθοδόξων όπου γης. Η Έκθεση θα αποστέλλεται στον ΟΗΕ, στο Συμβούλιο Ασφαλείας, στο Συμβούλιο της Ευρώπης, την ΕΕ και θα κοινοποιείται στα κράτη μέλη της ΔΣΟ και εκείνα που προβαίνουν σε παραβιάσεις. Ήδη, όπως είπε στην εισήγησή του και ο πρόεδρος Ποπόφ, τα ψηφίσματά μας λαμβάνονται υπόψη από διεθνείς οργανισμούς και τη διεθνή κοινότητα.


Θα παρακαλούσα, λοιπόν, στην επόμενη συνάντησή μας το ζήτημα αυτό να είναι στην ημερήσια διάταξη, προκειμένου να έχουν τη δυνατότητα όλες οι αντιπροσωπείες να τοποθετηθούν επ’ αυτής πριν λάβουμε απόφαση.

Τέλος, θα ήθελα για μια ακόμη φορά να ευχαριστήσω τους φίλους Ρώσους διοργανωτές της Συνόδου στο υπέροχο Σότσι, στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, σημείο συνάντησης των πολιτισμών, από την αρχαιότητα, και την εποχή του χρυσόμαλλου δέρατος, μέχρι και τις ημέρες μας.

Σας ευχαριστώ».

Σότσι 2 1 Σότσι 3

Read more...

Παρεμβάσεις Αντιπροέδρου Διακομματικής Επιτροπής για το Δημογραφικό, 19/10/17

Μάξιμος Δημογραφικό α 1

Αθήνα, 19 Οκτωβρίου 2017

Παρεμβάσεις
Αντιπροέδρου Διακομματικής Επιτροπής για το Δημογραφικό,
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη συνεδρίαση της 19ης Οκτωβρίου 2017


Πρώτη παρέμβαση του κ. Χαρακόπουλου:

«Κυρία Πρόεδρε, θα ήθελα να πω, ότι συμμερίζομαι απόλυτα τον προβληματισμό που κατέθεσε ο συμπατριώτης μου, ο κ. Μπαργιώτας και παραιτούμαι του λόγου. Ο λόγος πρέπει να δοθεί στους φορείς, να τους ακούσουμε με ενδιαφέρον και επί αυτών να τοποθετηθούμε. Η κυρία Υπουργός, θα μπορούσε να έρθει στην Επιτροπή, αφού ολοκληρωθεί ο κύκλος των ακροάσεων και εκεί ενδεχομένως, θα μπορούσαμε να κάνουμε παρατηρήσεις με βάση τα όσα θα έχουμε ακούσει από όλους τους φορείς. Φαντάζομαι ότι θα υπάρξει και άλλη ακρόαση, διότι υπάρχουν και άλλοι φορείς, που εκκρεμεί η πρόσκλησή τους».

Δεύτερη παρέμβαση του κ. Χαρακόπουλου:

«Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε,

Νομίζω κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ότι και η δεύτερη συνεδρίαση της Επιτροπής μας με την ακρόαση φορέων ήταν άκρως ενδιαφέρουσα. Μεγάλο μέρος βεβαίως των τοποθετήσεων των φορέων αφορούσε διαπιστώσεις, ποια είναι η πραγματικότητα και το πώς οδηγηθήκαμε σε αυτήν την πραγματικότητα και στο δεύτερο μέρος ακούσαμε προτάσεις.
Θεωρώ ότι και το γεγονός ότι αναλώθηκε μεγάλος χρόνος στην παρουσίαση των δεδομένων, στο πώς οδηγηθήκαμε σ’ αυτή τη δύσκολη πραγματικότητα, που βιώνουμε, που πολλοί θεωρούν ότι είναι και μη αναστρέψιμη πια -δεν ξέρω, άκουσα για δύο κατώφλια: Το επικίνδυνο κατώφλι του 1,5, που περάσαμε από το 1996 και το Ακραίο κατώφλι του 1,3, που περάσαμε το 2001 από τον κ. Μπαλούρδο του Ε.Κ.Κ.Ε.- νομίζω ότι είναι χρήσιμο, καθώς χτυπάει ένα καμπανάκι στην ελληνική κοινωνία. Το λέω αυτό, διότι και σ’ αυτή την Επιτροπή, στις πρώτες μας συνεδριάσεις ακούσαμε τοποθετήσεις ότι “κινδυνολογούμε, όταν λέμε ότι είναι μείζον εθνικό θέμα το δημογραφικό” και ότι “όλα αυτά εντάσσονται σε μια συντηρητική ατζέντα”. Νομίζω ότι τα πράγματα είναι περισσότερο άσχημα, απ' ό,τι φανταζόμαστε.
Η πραγματικότητα είναι δυσάρεστη και οι πολύπλευρες συνέπειες σε πολλές πτυχές της κοινωνικής και οικονομικής ζωής αναλύθηκαν: και για το ασφαλιστικό σύστημα και για το σύστημα υγείας και το σύστημα πρόνοιας, τις δημοσιονομικές επιπτώσεις που έχει το δημογραφικό στη χώρα σε μια δύσκολη οικονομική συγκυρία έτσι κι αλλιώς, αλλά και στην ερήμωση της υπαίθρου.
Είπε ο κ. Πάϊδας νωρίτερα για τα σχολεία στην ελληνική επαρχία, που ερημώνουν. Πριν λίγο δέχτηκα ένα τηλέφωνο από τον Πρόεδρο της Βερδικούσιας. Η Βερδικούσια -για όσους δε ξέρουν- είναι ένα ορεινό χωριό στην Ελασσόνα, που ήταν το κατεξοχήν χωριό των πολυτέκνων στη Βαλκανική και σήμερα κι αυτό φθίνει, έχει προβλήματα και μ’ ενημέρωσε ο Πρόεδρος του Χωριού ότι στο εξαθέσιο Δημοτικό Σχολείο -αν και τελειώνει ο Οκτώβρης- έχουμε δύο κενά δασκάλων.
Όμως, στις δομές αυτές και στα προβλήματα που υπάρχουν αναφέρθηκε και η εκπρόσωπος της Ανώτατης Συνομοσπονδίας Γονέων Μαθητών Ελλάδος, η κυρία Βαλαβάνη, στα ολοήμερα σχολεία -που πια δεν είναι ολοήμερα, εάν θέλουμε, να είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας-, στα προβλήματα που υπάρχουν με τους βρεφονηπιακούς σταθμούς, στα κενά, στα σχολεία. Μια σειρά από παθογένειες, που οφείλουμε, ν’ αντιμετωπίσουμε ως Πολιτεία.
Νομίζω ότι υπάρχουν και θετικά απ’ όλη αυτή την ενδιαφέρουσα συζήτηση που έγινε. Εγώ, θα συμφωνήσω με τη διαπίστωση του κ. Μπαλούρδου ότι θα πρέπει, να υπάρχει συνέχεια στην πολιτική για το δημογραφικό, συνέχεια στην πολιτική του Κοινωνικού Κράτους. Ξέρετε, όποτε ελήφθησαν μέτρα, φάνηκε ότι είχαν και απόδοση. Αναφερθήκατε στο 2004, στην πολιτική που ακολουθήθηκε τότε με τη στήριξη του τρίτου παιδιού -αναφέρθηκε και η κυρία Ξυράφη, η Πρόεδρος του Συλλόγου Πολυτέκνων Ανατολικής Αττικής-, αλλά το πρόβλημα είναι η ασυνέχεια. Σαν να πήρε τη σκυτάλη από εσάς η κυρία Ξυράφη και είπε ότι το 2010 έπαψε, να υπάρχει αυτή η πολιτική στήριξης του τρίτου παιδιού λόγω και της οικονομικής κρίσης, αλλά και επιλογών. Το ίδιο γίνεται και με την ακύρωση των πολυτεκνικών επιδομάτων από τη στιγμή που, ουσιαστικά, με το ένα χέρι η Πολιτεία σας τα δίνει και με το δεύτερο σας τα παίρνει πίσω, με όλ’ αυτά που μνημονεύσατε νωρίτερα με τον ΕΝΦΙΑ, με το φόρο στα αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού που δίνονται στους πολύτεκνους για τις οικογενειακές τους ανάγκες.
Είναι, λοιπόν, σημαντικό, να υπάρχει μια ουσιαστική πολιτική, να συμφωνήσουμε στον καθορισμό αυτής. Νομίζω ότι από τις προτάσεις που διατυπώθηκαν, μπορούμε να τις ιεραρχήσουμε και να καθορίσουμε έναν μακροχρόνιο σχεδιασμό, που θ’ αναστρέψει αυτή την κατάσταση.
Εγώ, το ερώτημα που θα ήθελα, να θέσω προς όλους τους εκπροσώπους, που βρίσκονται εδώ, είναι να μας βοηθήσουν με τις τοποθετήσεις τους σ’ αυτή την ιεράρχηση προτεραιοτήτων: Ποια θεωρείτε -και με βάση και τη διεθνή εμπειρία και τις δικές σας μελέτες- ότι θα είναι τα μέτρα εκείνα άμεσης αποτελεσματικότητας; Ποια είναι τα βραχυπρόθεσμης αποτελεσματικότητας μέτρα; Ποια είναι εκείνα, που μεσοπρόθεσμα θ’ αποδώσουν και ποια είναι εκείνα σε μακροχρόνιο σχεδιασμό, που θα οδηγήσουν στην αναστροφή αυτής της φθίνουσας πορείας, που έχουμε στη χώρα μας».

Τρίτη παρέμβαση του κ. Χαρακόπουλου, που ως αντιπρόεδρος της Επιτροπής προεδρεύει:

«Εμείς σας ευχαριστούμε, κυρία Ξυράφη επειδή τέθηκε και από εσάς, όπως και από τον κ. Αργείτη, το ζήτημα της εθνικής διάστασης του προβλήματος και της ασφάλειας.
Κυρία Πρόεδρε,
δεν ξέρω αν είναι σωστό να καλέσουμε εκπροσώπους των Ενόπλων Δυνάμεων για να μας ενημερώσουν, αλλά σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη μας και τη διάσταση αυτή. Συνεχώς μειώνονται οι κληρωτοί, κάθε κλάση έχει λιγότερους που προσέρχονται και υπάρχει ένα ζήτημα ασφάλειας της χώρας, που πρέπει να ληφθεί υπόψη.
Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ για τη συμβολή σας στην Επιτροπή μας».

Δείτε το σχετικό βίντεο:
https://www.youtube.com/watch?v=ubgtWHJhacA&feature=youtu.be

 

Read more...

Ομιλία Μ.Χαρακόπουλου στην Ολομέλεια της βουλής στη συζήτηση του ν/σ του υπουργείου Αγροτ. Ανάπτυξης

Μάξιμος βουλή 1 2

Αθήνα, 12 Οκτωβρίου 2017

Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην Ολομέλεια της βουλής
κατά τη συζήτηση του ν/σ του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων:
«Διακίνηση και εμπορία νωπών και ευαλλοίωτων αγροτικών προϊόντων και άλλες διατάξεις»

«Ευχαριστώ κυρία πρόεδρε.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

η συζήτηση του νομοσχεδίου του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, ενός πράγματι ενδιαφέροντος νομοσχεδίου που κινείται σε θετική κατεύθυνση, γίνεται την επαύριον του λεγόμενου ‘‘αναπτυξιακού Συνεδρίου’’ στην Περιφέρεια της Θεσσαλίας παρουσία του πρωθυπουργού.

Βεβαίως, όπως διαβάζουμε, κύριε υπουργέ, χρειάστηκαν πάνω από δέκα διμοιρίες ΜΑΤ και πλήθος αστυνομικών που είχαν δημιουργήσει ένα αποστειρωμένο περιβάλλον για την πραγματοποίηση του ‘‘συνεδρίου-φιέστα’’.

Δυστυχώς, πέραν κάποιων παραχωρήσεων στρατοπέδων στον Δήμο Λαρισαίων, δύσκολα μπορούσε κανείς να διακρίνει συγκεκριμένες και κοστολογημένες εξαγγελίες του πρωθυπουργού για την ‘‘παραγωγική Ελλάδα’’, για την οποία υποτίθεται ότι θα μας παρουσίαζε τον δικό του οδικό χάρτη. Δεν επανέλαβε καν τη δέσμευση για την απορρόφηση και των 480 επιλαχόντων νέων αγροτών της Θεσσαλίας, όπως έπραξε για τους νέους αγρότες στο Συνέδριο της Δυτικής Μακεδονίας. Επικοινωνιακά παιχνιδίσματα, αντί συγκροτημένης πρότασης.

Ιδιαίτερα όσα είπε, για να δικαιολογήσει τις εμμονές σας, για την ακύρωση της ήπιας εκτροπής του Αχελώου δεν έπεισαν για την ύπαρξη εναλλακτικού σχεδίου με χρονοδιάγραμμα, που μπορεί να ξεδιψάσει τον θεσσαλικό κάμπο που απειλείται με ερημοποίηση. Διατηρούσα, έστω, αμυδρές ελπίδες ότι ο πρωθυπουργός θα ξεπερνούσε τις ιδεοληψίες σας και θα υιοθετούσε την ομόφωνη πρόταση αυτοδιοικητικών και επιστημονικών φορέων της Θεσσαλίας για την ολοκλήρωση των έργων του Αχελώου.

Αλήθεια, έχετε σκεφτεί, πέραν των εκατομμυρίων που, καλώς ή κακώς, δαπανήθηκαν έως σήμερα για ένα έργο που θα παραμείνει ημιτελές, πόσο θα κοστίσει η αποκατάσταση της περιοχής από τα έργα που τα καθιστάτε αχρείαστα;
Είπε ακόμα ο πρωθυπουργός ότι όλες οι δράσεις στον πρωτογενή τομέα θα αξιολογούνται, έτσι ώστε κάθε ευρώ να έχει πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα. Αλήθεια, ποιο είναι το πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα της προικοδότησης της υπό εκκαθάριση ΠΑΣΕΓΕΣ με 1,8 εκατομμύρια ευρώ από τον ΕΛΓΑ;

Μιλώ, κύριε υπουργέ, για τις αγροτικές οργανώσεις που ως Αναπληρωτής Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης έστειλα στον Οικονομικό Εισαγγελέα για τη διαχείριση των σχεδόν 60 εκατομμυρίων ευρώ που έλαβαν ως επιχορήγηση από τον ΕΛΓΑ από το 1994 έως το 2011, χωρίς ποτέ να δώσουν λογαριασμό.

Βεβαίως, έγινα δυσάρεστος –ακόμα και στο κόμμα μου- γιατί δεν υπέγραψα καμία χρηματοδότηση σε ΠΑΣΕΓΕΣ, ΓΕΣΑΣΕ και ΣΥΔΑΣΕ και ουδείς τόλμησε μετά την παραίτησή μου για τη γνωστή ιστορία του γάλακτος, να υπογράψει απόφαση εκταμίευσης.

Πληροφορούμαστε, λοιπόν, πριν από λίγες ημέρες ότι υπήρξε εκταμίευση με δικαστική απόφαση. Στην ανακοίνωσή του ο ΕΛΓΑ, για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, υποστηρίζει ότι δεν παρέστη εκπρόσωπός του στη δίκη να υπερασπιστεί τα συμφέροντα του Δημοσίου, γιατί είχε άγνοια.

Είναι δικαιολογία αυτή, κύριε Υπουργέ; Πόσω δε μάλλον, όταν ο Οργανισμός για πρώτη φορά πληρώνει μόνο το 80% της ζημιάς! Λεφτά υπάρχουν στον ΕΛΓΑ, αλλά για την ΠΑΣΕΓΕΣ! Και αφού δεν αναζητάτε ευθύνες από τη Διοίκηση του Οργανισμού, θα μας πείτε τουλάχιστον τι θα πράξετε; Θα το καταπιείτε έτσι; Τι άλλο να περιμένουμε; Να περιμένουμε και άφεση αμαρτιών;

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

όπως είπα εξ αρχής, το νομοσχέδιο κινείται σε θετική κατεύθυνση. Είναι πράγματι σημαντικό να πληρώνονται οι παραγωγοί εντός 60 ημερών, όπως ορίζει η σχετική κοινοτική Οδηγία που αυστηροποιείται. Δυστυχώς, η εξαίρεση που υπήρχε στην Οδηγία ‘‘εκτός αν άλλως ορίζουν τα μέρη’’ έγινε κανόνας, με θύματα τους πιο αδύναμους σ’ αυτή τη σχέση, δηλαδή τους παραγωγούς. Για να μην καταστεί, όμως, φενάκη, θα πρέπει να νοούνται και τα πολυκαταστήματα ως έμπορος και τα τυροκομικά προϊόντα να υπαχθούν στο Παράρτημα Ι. Αλλιώς, αν οι τυροκόμοι πληρώνουν τους κτηνοτρόφους σε 60 ημέρες και τα σούπερ μάρκετ τους εξοφλούν σε 6 ή 9 μήνες, η ρύθμιση θα στραγγαλίσει μικρές τυροκομικές μονάδες και θα οδηγήσει τον χώρο σε “καρτελοποίηση”.

Κύριε υπουργέ, αν διέγνωσα σωστά αυτά που είπατε όσον αφορά τις νομοτεχνικές βελτιώσεις, είναι θετικό το ότι κάνετε δεκτές τις επισημάνσεις των φορέων.

Η δεύτερη σημαντική παρέκβαση του σχεδίου νόμου είναι η σήμανση προέλευσης στο γάλα. Ο κ. Τσίπρας εχθές στη Λάρισα, προσπαθώντας να γίνει πιστευτός σε όσα υποσχέθηκε, έκλεισε την ομιλία του λέγοντας ότι εφόσον αυτά ακούγονται από το στόμα του πρωθυπουργού, δεν μπορεί παρά να υλοποιηθούν.

Δεν ξέρω, κύριε Υπουργέ, αν γέλασαν στο ακροατήριο. Όμως, είναι τόσα τα παραδείγματα των διαψεύσεων -δεν μιλώ για τις αποκαλούμενες από τον ίδιο ως αυταπάτες- που δεν ξέρω τι να πρωτομνημονεύσω.

Μια και μιλάμε, όμως, για το γάλα, τον θυμάμαι σε αυτή την αίθουσα ως πρωθυπουργό να δεσμεύεται ότι θα καταργήσει την πολύκροτη ρύθμιση του ΟΟΣΑ για το φρέσκο γάλα. Ωστόσο, όχι μόνο δεν επανέφερε τη διάρκεια ζωής στις 5 ημέρες από τις 7, στις οποίες συγκρατήθηκε λόγω και της δικής μου τότε παραίτησης, αλλά πλέον δεν υπάρχει κανένα όριο. Επαφίεται η διάρκεια ζωής του φρέσκου γάλακτος στον πατριωτισμό των γαλακτοβιομηχανιών. Τόση αξία, λοιπόν, έχουν οι δεσμεύσεις του Πρωθυπουργού.

Οι κτηνοτρόφοι, βέβαια, θυμούνται, κύριε Υπουργέ, και τη δική σας δέσμευση για την ‘‘τροπολογία Χαρακόπουλου’’, όπως την είχατε ονομάσει, για επαναφορά της διάρκειας ζωής του γάλακτος στις 5 ημέρες.

Η ρύθμιση που φέρνετε για το γάλα είναι ουσιαστικά αντιγραφή της γαλλικής ρύθμισης, καθώς οι Γάλλοι πριν δύο χρόνια ξεκίνησαν τη σχετική αξίωση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που δέχθηκε τη σήμανση για μια δοκιμαστική περίοδο 2 ετών. Αλλά και επ' αυτού σας επισημάνθηκαν γκρίζες ζώνες, τις οποίες καλό είναι να τις δείτε πριν καταστεί η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης. Μιλώ για τον αθέμιτο ανταγωνισμό με άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίες μπορεί να εισάγουν γάλα που αρμέχτηκε σε τρίτη χώρα, να το επεξεργάζονται, να το συσκευάζουν και να το πλασάρουν στην ελληνική αγορά ως προϊόν της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Όσον αφορά στην υποχρέωση σήμανσης της χώρας προέλευσης του κρέατος πέρα της ζυγιστικής μηχανής και στην ταμειακή, θεωρώ ότι είναι πράγματι θετικό βήμα. Ακρογωνιαίος, όμως, λίθος για να μη μείνει δώρον άδωρον, είναι η εντατικοποίηση των ελέγχων, οι οποίοι, δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια, όπως οι ίδιοι οι κτηνοτρόφοι επισημαίνουν, έχουν ατονήσει.

Εν κατακλείδι, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το νομοσχέδιο αυτό μοιάζει με μια φωτεινή εξαίρεση στον ορυμαγδό μέτρων που επιβάλλατε στους αγρότες και κτηνοτρόφους, από την εκτίναξη των ασφαλιστικών εισφορών μέχρι την κατάργηση φοροαπαλλαγών, όπως το λεγόμενο ‘‘αγροτικό πετρέλαιο’’.

Κύριε υπουργέ, φαντάζομαι ότι τώρα θα συνειδητοποιείτε την αξία της λαϊκής ρήσης ‘‘έξω από το χορό πολλά τραγούδια’’. Τάξατε πολλά. Υποσχεθήκατε πολλά, ίσως γιατί είχατε αυταπάτες, ίσως γιατί είχατε καλές προθέσεις. Όμως, στο τέλος της ημέρας δεν κρινόμαστε από τις προθέσεις μας, αλλά από τα έργα μας. Φτάνουν οι αμαρτίες σας. Μη σηκώνετε στους ώμους σας και τις αμαρτίες άλλων που σας εκθέτουν, όπως στην περίπτωση της ΠΑΣΕΓΕΣ.

Σας ευχαριστώ».

Δείτε το βίντεο της ομιλίας:
https://www.youtube.com/watch?v=coMxYAD4HF4&feature=youtu.be

Read more...

Ομιλία Μ.Χαρακόπουλου στην παρουσίαση του βιβλίου του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου

 ΜΑΞΙΜΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ 1

Αλεξανδρούπολη, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Ομιλία
του βουλευτή και συγγραφέα
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην παρουσίαση του βιβλίου
του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου
«Συνάντηση με το Μυστήριο»
στον Αγ. Βασίλειο Αλεξανδρούπολης

«Εκλεκτοί προσκεκλημένοι,
Κυρίες και κύριοι,

Θέλω καταρχήν να ευχαριστήσω τον πατέρα Χαρίτωνα για την ιδιαίτερα τιμητική πρόσκληση να συμμετέχω σε ένα τόσο υψηλού επιπέδου πάνελ και να μοιραστώ μαζί σας εμπειρίες από τα προσκυνήματά μας με τον Οικουμενικό πατριάρχη Βαρθολομαίο στις αλησμόνητες πατρίδες της Ανατολής, με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου του πρώτου της Ορθοδοξίας «Συνάντηση με το Μυστήριο».
Ο χώρος βεβαίως της δραστήριας ενορίας σας μου είναι γνώριμος, καθώς έχω ξαναβρεθεί εδώ για την παρουσίαση της επανέκδοσης του βιβλίου «Ρωμιοί της Καππαδοκίας».

ΜΑΞΙΜΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ 2

Φίλες και φίλοι,
Στην ιστορία εμφανίζονται άνθρωποι που βάζουν αθόρυβα την ανεξίτηλη σφραγίδα τους στα δρώμενα, καθορίζοντας όχι μόνον το παρόν αλλά και το μέλλον. Το έργο τους γίνεται, συνήθως, αντιληπτό στο μέγεθος της μεγαλοσύνης του μετά από πολλά χρόνια ή και δεκαετίες.
Ένας τέτοιος άνθρωπος πιστεύω ότι είναι και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Πρόκειται για μια σπάνια προσωπικότητα, που φέρει τα ωραιότερα προτερήματα του γένους μας, και επί τρεις δεκαετίες διανοίγει, εντός ενός αντίξοου περιβάλλοντος,νέους δρόμους ελπίδας και φωτός.
Λαμβάνοντας υπόψη τις συνθήκες εντός των οποίων καλείται να ανταπεξέλθει και να εκπληρώσει την αποστολή του και αντιστοίχως τα αποτελέσματα τα οποία έχει επιτύχει δεν μπορεί παρά να αισθανόμαστε δέος και σεβασμό προς το πρόσωπό του.
Είναι άξιος διάδοχος των μεγάλων πατριαρχών που βρέθηκαν στην ύψιστη αυτή θέση σε χρόνους ενδοξότερους των σημερινών για το γένος μας και την Ορθοδοξία.
Η σοφή του ποιμαντορία στον Οικουμενικό θρόνο έχει αναμφίβολα καταστήσει εκ νέου το Φανάρι οικουμενικό κέντρο, δρώντα παράγοντα της διεθνούς σκηνής.
Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος είναι ένας ακάματος εργάτης, ένας συνετός και πράος ποιμένας, ένας σώφρων αλλά και ασύγκριτα αποφασιστικός θρησκευτικός ηγέτης.
Όσοι είχαμε τη τύχη να συναναστραφούμε μαζί του, παρακολουθήσαμε την δύσκολη πορεία του στον οικουμενικό θρόνο, που ενίοτε μοιάζει με σταυρό του μαρτυρίου.
Διαπιστώσαμε, όμως, παράλληλα τα απαράμιλλα επιτεύγματα που προσπορίζει η αγνή πίστη προς τον Χριστό, η ειλικρινής και αταλάντευτη αφοσίωση στο καθήκον.
Ιδιαιτέρως, όσοι από εμάς καταγόμαστε από τα άγια χώματα των αλησμόνητων πατρίδων της καθ’ ημάς Ανατολής, αισθανόμαστε βαθύτατη ευγνωμοσύνη για τις αναλαμπές των εκκλησιών μας έπειτα από πολλές δεκαετίες σιωπής και αδιαφορίας.
Προσωπικά είχα τη τύχη να παραβρεθώ στο πλευρό του Πατριάρχη μας, σε πολλές περιοχές της μικρασιατικής γης. Είναι νομίζω αδύνατο να περιγράψω επακριβώς το ρίγος της συγκίνησης που κάθε φορά μας διαπερνά όταν συμμετέχουμε σε Λειτουργίες στις παλιές εκκλησιές μας. Μια συγκίνηση που επαναλαμβάνεται πάντοτε σε κάθε νέο προσκύνημα, σε κάθε επίσκεψη.
Η παρουσία μας εκεί πάντοτε φέρνει στο νου μας, εποχές του ένδοξού μας βυζαντινισμού -που λέει ο ποιητής-, μας φέρνει στο νου τους Πατέρες της Εκκλησίας μας, τους Αγίους και μάρτυρες, τους αγνούς πιστούς που διατήρησαν την Ορθοδοξία και την ταυτότητα του Γένους μας ζωντανά για αιώνες στην αγιοτόκο γη της Μικρασίας.
Αλλά μας ξυπνά και τις μνήμες της Γενοκτονίας, της εξολόθρευσης των Χριστιανών, και τον εκτοπισμό όσων έμειναν ζωντανοί. Κι αυτό είναι κάτι που δεν πρόκειται να λησμονήσουν οι απόγονοι των ανθρώπων που μαρτύρησαν στον Πόντο, στη Σμύρνη και όπου αλλού.
Όσα χρόνια κι αν περάσουν, εμείς τα παιδιά, τα εγγόνια, τα δισέγγονα των προσφύγων, και αύριο οι απόγονοί μας θα έχουμε πάντοτε στη σκέψη μας αυτό που συνέβη, επιζητώντας την ηθική δικαίωση.
Γιατί πολλοί είναι αυτοί που θα ήθελαν να λησμονήσουμε την ιστορία, να ρίξουμε μαύρη πέτρα πίσω μας, και να πούμε ότι βλέπουμε μόνον μπροστά, αρνούμενοι τις ρίζες μας, το παρελθόν μας και εν τέλει τον εαυτόν μας.
Άλλωστε, μετά την εξάλειψη των ανθρώπων, ξεκίνησε στη γείτονα και η επιχείρηση εξάλειψης της ιστορικής μνήμης. Εκκλησιές και μνημεία αλλάζουν χρήση, ξεγράφεται η αληθινή τους ταυτότητα. Για να ξεχαστεί ότι κάποτε εκεί ζούσαν Έλληνες της Μικράς Ασίας, του Πόντου αλλά και Αρμένιοι και Ασσύριοι Χριστιανοί.
Ιδού λοιπόν, η τεράστια προσφορά του Οικουμενικού Πατριάρχη που διατρέχει ακατάπαυστα ό,τι έχει απομείνει για να ακουστούν και πάλι ψαλμωδίες, να ανάψουν κεριά, να ζωντανέψει η μνήμη έστω και για λίγες ώρες, γεγονός που γίνεται αφορμή προβληματισμού και για τους σημερινούς κατοίκους της περιοχής.
Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου σήμερα μου ζητήθηκε από τον πατέρα Χαρίτωνα να μοιραστώ κάποιες από τις εντυπώσεις που αποκόμισα και τις σκέψεις που κατέγραψα με νωπές τις αναμνήσειςστη διάρκεια κάποιων από τις προσκυνηματικές αυτές επισκέψεις στο πλάι του Παναγιώτατου.
Θα ξεκινήσω από την Κυρά του Πόντου, την Παναγία Σουμελά, όπου το 2010 για πρώτη φορά το τουρκικό κράτος επέτρεψε να πραγματοποιηθεί η εορτή του 15αύγουστου, μετά από 88 ολόκληρα χρόνια μετά τον ξεριζωμό.
Σας διαβάζω από το σημειωματάριό μου: «Χαρμολύπη. Αυτός ο εκκλησιαστικός όρος νομίζω ότι αποδίδει καλύτερα τα συναισθήματα όλων όσων βρεθήκαμε στην πρώτη λειτουργία στην Παναγία Σουμελά στην Τραπεζούντα του Πόντου.
Χαρά γιατί 88 χρόνια μετά την μικρασιατική καταστροφή και το άδοξο τέλος του ελληνισμού της καθ’ ημάς Ανατολής θα ξανακούγονταν ψαλμωδίες στη μαρτυρική γη του Πόντου. Θλίψη για τα περασμένα μεγαλεία, που όπως λέει ο εθνικός μας ποιητής ‘‘διηγώντας τα να κλαις’’.
Το τοπίο γύρο μας καταπράσινο. Πυκνή βλάστηση με τα έλατα να υψώνονται θεόρατα προς τον ουρανό. Σε πολλά σημεία το νερό της βροχής έχει ξεπλύνει το χώμα και προσπαθούμε να ισορροπήσουμε πάνω στις ρίζες των δέντρων που έχουν γίνει αναπόσπαστο κομμάτι του μονοπατιού. Ο καιρός μουντός. Το μοναστήρι γαντζωμένο πάνω στο όρος Μελά προβάλει μπροστά μας τυλιγμένο μέσα σε νέφος ομίχλης.

Τα χαράματα που ξεκινήσαμε από την Τραπεζούντα, την άλλοτε πρωτεύουσα των Μεγαλοκομνηνών έβρεχε. Όλοι ήταν ανήσυχοι πως θα γίνει η λειτουργία στον περίβολο της μονής με βροχή. Αν και η λειτουργία θα ξεκινούσε στις 10 έπρεπε να είμαστε για λόγους ασφαλείας, όσοι είχαμε την τύχη να φέρουμε στο λαιμό μας τις κονκάρδες εισόδου, από τις 7 στο μοναστήρι.
Ο φόβος για προβοκάτσια ή αντιδράσεις ακραίων εθνικιστικών στοιχείων, όπως οι «Γκρίζοι λύκοι» ήταν έντονος όλες τις προηγούμενες ημέρες. Από τη στιγμή που δόθηκε η άδεια στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο να λειτουργήσει, το πατριαρχείο εργάστηκε αθόρυβα, έτσι ώστε να διασφαλιστεί ότι δεν θα υπάρξουν εξάρσεις και υπερβολές που θα θέσουν σε κίνδυνο την επανάληψη του προσκυνήματος κάθε χρόνο.
Η επιρροή των «Γκρίζων λύκων» στην περιοχή μεγάλη με την προπαγάνδα να γίνεται από τη μικρή ηλικία των παιδιών. Μες στην πόλη, επιστρέφοντας από το Κρυονέρι, το ύψωμα πάνω από την Τραπεζούντα, όπου είχαμε πάει να δούμε την εξοχική κατοικία του επιφανούς Ποντίου Καπαγιαννίδη, που μετετράπη σε μουσείο με την ονομασία «βίλα Ατατούρκ» επειδή κοιμήθηκε σε αυτή ο Κεμάλ, παιδάκια που χαιρετήσαμε από το λεωφορείο, αντί χαιρετισμού σχημάτισαν με τα δάχτυλα τους το έμβλημα των «Γκρίζων λύκων».
Ανεβαίνουμε τις τελευταίες σκάλες για την είσοδο του μοναστηριού. Πολλοί σταματούν κάθε τόσο να πάρουν μια ανάσα και να χορτάσουν τα μάτια τους το ανεπανάληπτο τοπίο. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, άλλοι με μπαστούνια, ακόμα και υποβασταζόμενοι ανηφορίζουν για το τάμα ζωής, τον κρυφό πόθο τριών γενιών Ποντίων να λειτουργηθούν στην Παναγία Σουμελά.
Έλληνες, Ρώσοι, Γεωργιανοί, Κύπριοι, απόγονοι προσφύγων που σήμερα βρίσκονται σκορπισμένοι στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα βρέθηκαν εκεί για το ραντεβού με την ιστορία. Για το μνημόσυνο «των ειρηνικώς αλλά και μαρτυρικώς τελειωθέντων», όπως θα διαβάσει αργότερα ο πατριάρχης.
Καθώς δεν χτυπούνε τα σήμαντρα και οι καμπάνες της μονής, η αμηχανία της στιγμής την ώρα της προσέλευσης του πατριάρχη θα σπάσει με την ιαχή άξιος- άξιος και παρατεταμένα χειροκροτήματα.
Ο Πατριάρχης του Γένους ψάλει«εν τη κοιμήσει τον κόσμον ού κατέλιπες Θεοτόκε»και γύρω του μάτια δακρυσμένα. Κάθε λέξη, κάθε ψαλμός, εδώ αποκτά ξεχωριστό, συμβολικό περιεχόμενο. Ο Οικουμενικός πατριάρχης Βαρθολομαίος, που αξιώθηκε να είναι ο πρώτος προκαθήμενος της ορθοδοξίας που λειτουργεί στη Σουμελά, μνημόνευσε από τους κτήτορες της μονής μέχρι τον τελευταίο μητροπολίτη Τραπεζούντος, τον Χρύσανθο. Τους ειρηνικώς άλλα και τους μαρτυρικώς τελειωθέντες Ποντίους. Και ο λόγος του, μήνυμα ειρήνης, κατέληξε με το ελπιδοφόρο«ανθεί και φέρει κι’ άλλο».
Δυστυχώς, το τουρκικό κράτος, λίγα χρόνια αργότερα, με διάφορα προσχήματα, απαγόρευσε τον εορτασμό στην Παναγία Σουμελά. Τα ακραία στοιχεία επικράτησαν. Αυτά που προώθησαν και την μετατροπή της Αγίας Σοφίας στη Τραπεζούντα σε τζαμί, της Αγίας Σοφίας της Νίκαιας σε τζαμί, και της Αγίας Σοφίας της Αδριανούπολης σε τζαμί. Αυτά που θέλουν και την ίδια την Αγιά Σοφιά στην Πόλη να την κάνουν τζαμί. Κι αυτό δείχνει και το μέγεθος της σημασίας του έργου του Πατριάρχη να διασώσει ότι σώζεται.
Στις 24 Ιουνίου 2014, βρεθήκαμε στην πρώτη Θεία Λειτουργία που έγινε 90 χρόνια μετά την Ανταλλαγή στον Ιερό Ναό του Τιμίου Σταυρού στην Τζαλέλα/Ευμορφοχώριον της Καππαδοκίας, απ’ όπου πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στο Ομορφοχώρι της Λάρισας.Η ίδια συγκίνηση πάντοτε.
Διαβάζω και πάλι από τις σημειώσεις μου:
«Τα λεωφορεία με τους Έλληνες τουρίστες, μεταξύ των οποίων και προσκυνητές απόγονοι Ρωμιών προσφύγων, δυσκολεύονται να κινηθούν στους στενούς δρόμους. Σε λίγο φτάνει ο Πατριάρχης, συνοδευόμενος από τον Αρχιεπίσκοπο της Ουτρέχτης των Παλαιοκαθολικών (κ. JorisVercammen).
Ο προκαθήμενος της Ορθοδοξίας με την πρόσκλησή του σε εκπροσώπους άλλων χριστιανικών δογμάτων στο προσκύνημα της Καππαδοκίας υπενθυμίζει -πράγματι, με φαναριώτικη διπλωματία- τις ρίζες του ορθού δόγματος που ορθοτόμησαν οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας από την Καππαδοκία.
Ένα σμήνος από κάμερες σπεύδει να αποθανατίσει τη στιγμή που ο μουχτάρης τού προσφέρει λουλούδια καλωσορίζοντάς τον. Ο Πατριάρχης ανταποδίδει με δώρο και φιλοφρονήσεις.
Μετά τις εθιμοτυπίες κατηφορίζουμε το καλντερίμι για την επιβλητική εκκλησία του Τιμίου Σταυρού. Στο χωριό, ο χρόνος θαρρείς και έχει σταματήσει στο 1924, σημείο-καμπή για την Καππαδοκία, τη χρονιά Ανταλλαγής των πληθυσμών που επέβαλε η συνθήκη της Λωζάνης. Τα περισσότερα σπίτια, ακόμη και αυτά που κατοικούνται από τους νέους κατοίκους, έχουν παραδοθεί στη φθορά του χρόνου.
Τα λόγια είναι φτωχά για να περιγράψουν τη συγκίνηση όσων είχαμε την τύχη να συμμετάσχουμε στη μυσταγωγία της πατριαρχικής αυτής λειτουργίας στη γη που ανέδειξε τους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας. Ίσως για κάποιους ελλαδίτες, που πια μαθαίνουν στα παιδιά τους ότι ο 'Αι Βασίλης δεν έρχεται από την Καισαρεία αλλά από τη... Λαπωνία, να μη σημαίνει και τίποτε.
Όσοι, όμως, μεγαλώσαμε με τις αφηγήσεις της γιαγιάς για τη μακρινή πατρίδα, το «μεμλεκέτ», και τον καημό της να γυρίσει πίσω, το ανάθεμα στους αίτιους του ξεριζωμού «σεμπέπ ολάν καχρ ολσούν», που γράφει στο τέλος του βιβλίου της «Ματωμένα χώματα» η Διδώ Σωτηρίου, για εμάς, λοιπόν, αυτή η λειτουργία στη γη των παππούδων μας είναι μια χαρμολύπη. Είναι το δικό μας τάμα να ξαναγυρίζουμε στις ρίζες μας, κρατώντας έτσι, αλησμόνητες και όχι χαμένες τις πατρίδες της Ανατολής!».

Το 2017 βρισκόμαστε πάλι στην Καππαδοκία, στην Σινασό. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης τελεί τη Θεία Λειτουργία στον Ι. Ν. Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης.
Αντιλαμβανόμαστε ότι «κι αν έφυγαν πια από τη ζωή οι πρόσφυγες πρώτης γενιάς, για την αγιοτόκο γη της Καππαδοκίας και το ανεξίτηλο αποτύπωμα της ρωμαίικης παρουσίας μιλούν τα μνημεία της:
• Ο επιβλητικός ναός της Αραβισού, που ο Παναγιώτατοςετέλεσε τον εσπερινό.
• Οι υπόσκαφες εκκλησιές και τα πετρομονάστηρα στα Κόραμαπου ύμνησε ο νομπελίστας Καππαδόκης ποιητής Γιώργος Σεφέρης.
• Οι υπόγειες πολιτείες στη Μαλακοπή με το τρόχιστην είσοδο να προστατεύει από κάθε επιβουλή.
• Τα ξακουστά αρχοντικά της Σινασού, αλλά και ο στάβλος που αγίασε ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος στο Προκόπι.
• Τα δίπατα σπίτια στα Ποτάμια του Αγίου Γεωργίου, όπου ακόμη διακρίνει κανείς τους δικέφαλους αετούς.
• Το εντυπωσιακό παρθεναγωγείο της Καρβάλης και η δεκάτρουλη εκκλησία των Αγίων Βασιλείου και Βλασίου στο Μιστί.
• Η λάρνακα της Αγίας Μακρίνας στην Αξόκαι η μοναδική ίσως στον κόσμο εκκλησία επ’ ονόματι του Αγίου Παχωμίου στο Ένεχιλ.
• Οι κτητορικές επιγραφές σε εκκλησίες και αρχοντικά στα ρωμαίικα και τα καραμανλήδικα.
• Οι σχισμένοι, ακρωτηριασμένοι μονόλιθοι, που αποκαλύπτουν σε κοινή θέα τις εκκλησιές που έκρυβαν στα σωθικά τους, όπως ο Άγιος Βασίλειος στη Σινασό, που δεν άντεξε το βάρος των χρόνων και κατέρρευσε φέτος από έντονη βροχόπτωση.

Μιλούν ακόμη:
• Οι Καππαδοκικές Αδελφότητες στην Πόλη και τα καραμανλήδικα ευαγγέλια.
• Η εφημερίδα “Ανατολή” του Ευαγγελινού Μισαηλίδη και οι εικόνες που έφεραν μαζί τους οι πρόσφυγες στην Ελλάδα.
• Ο Άγιος Αρσένιος και ο Άγιος Γέροντας Παΐσιοςαπό τα Φάρασα, που κοσμούν το ωμοφόριό του Πατριάρχη, οι τελευταίοι Άγιοι που ανέδειξε η Καππαδοκία».

Εφέτος βρεθήκαμε και στην πάλαι ποτέ περίλαμπρη και ξακουστή πόλη της Εφέσου. Εδώ, που βρίσκεται ο τάφος του Ευαγγελιστή Ιωάννη, εδώ που πραγματοποιήθηκε η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος.
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης χοροστάτησε στον Εσπερινό στον ναό του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, στο χωριό της ορεινής Εφέσου, τον Κιρκιντζέ, που έγινε γνωστός στο πανελλήνιο από τα «Ματωμένα Χώματα» της συγγραφέως Διδώς Σωτηρίου, ενώ προεξήρχε και στην Πατριαρχική Θεία Λειτουργία στη μνήμη του Αποστόλου και Ευαγγελιστή Ιωάννη του Θεολόγου, στην παλαιοχριστιανική βασιλική της Εφέσου, επί του τάφου του Αγίου.
Κι όπως είχαμε τότε αναφέρει «η ιστορία εδώ είναι πάντοτε παρούσα. Τίποτε στην πραγματικότητα δεν έχει σβήσει ο χρόνος, αλλά και η δράση του ανθρώπου, και τίποτε δεν θα χαθεί στον αιώνα των αιώνων, όσο διατηρούμε ζωντανή την μνήμη και την πίστη μας».
Κι αν επιμένουμε, στην ανάγκη της ιστορικής γνώσης δεν είναι γιατί είμαστε προγονόπληκτοι, αλλά γιατί πάνω από όλα, αυτό που χρειαζόμαστε είναι το φως των σπουδαίων ανθρώπων, που έγιναν πρότυπα πίστης, αγάπης, ηρωισμού, αλτρουισμού, αλληλεγγύης, προσφοράς και μαρτυρίας. Γιατί με τα δικά τους παραδείγματα θα βρούμε κι εμείς τοn δικό μας δρόμο, τον ατομικό, τον εθνικό, τον οικουμενικό, μέσα σε συνθήκες κρίσης, κυρίως κρίσης αξιών και αρχών.
Και τέτοιο πρότυπο πίστης, αγάπης και μαρτυρίας είναι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, τον οποίο όλοι μας καλούμαστε να μιμηθούμε και να συνδράμουμε στο δύσκολο αγώνα που διεξάγει, ο καθένας στο μέτρο των δυνάμεών του.

 

Read more...

Ομιλία κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου στο 27ο Ετήσιο Τακτικό Συνέδριο της ΠΟΑΣΥ

Μ. Χαρακόπουλος ΠΟΑΣΥ 1

Αθήνα, 27 Σεπτεμβρίου 2017

Ομιλία
αναπληρωτή τομεάρχη Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας,
αρμόδιου για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτή Λαρίσης,
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου

στο 27ο Ετήσιο Τακτικό Συνέδριο
της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αστυνομικών Υπαλλήλων (ΠΟΑΣΥ)
με κεντρικό σύνθημα:
«Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΙΧΑΖΕΤΑΙ, ΟΙ ΘΕΣΜΟΙ ΚΑΤΑΡΡΕΟΥΝ!
Εσύ; Πρωταγωνιστής ή Κομπάρσος;
Η απόφαση στα χέρια σου!»

«Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι,

Ως εκπρόσωπος της ΝΔ, και αρμόδιος τομεάρχης για τα θέματα Προστασίας του Πολίτη, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την πρόκληση να παραβρεθούμε στο ετήσιο τακτικό συνέδριο της ΠΟΑΣΥ και να σας μεταφέρω τους χαιρετισμούς του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυριάκου Μητσοτάκη.

Αγαπητέ πρόεδρε,
Πράγματι, δεν μπορεί η δημόσια τάξη να επαφίεται μόνο στο φιλότιμο των αστυνομικών. Γι αυτό και θεωρώ ότι το θέμα που επιλέξατε για το συνέδριό σας θίγει το καθοριστικό πρόβλημα που ταλανίζει την ελληνική κοινωνία. Η μακρά και επίπονη οικονομική κρίση, όπως αποδείχθηκε, συνιστά την εκδήλωση της υφέρπουσας κρίσης θεσμών, αρχών και αξιών. Όλα αυτά επί των οποίων επιδιώξαμε να οικοδομήσουμε μια ευρωπαϊκή και δημοκρατική χώρα. Όχι βεβαίως, γιατί οι ίδιες αυτές οι δομές, που συνιστούν μια σύγχρονη αστική δημοκρατία, δεν είναι ορθές ως προς την αποστολή τους, αλλά διότι υπονομεύθηκαν και εν τέλει οδηγήθηκαν στην νόθευση του έργου τους.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι οδηγηθήκαμε στο σημείο να τίθεται εν αμφιβόλω το ίδιο το Κράτος Δικαίου και η συνταγματική διάκριση των εξουσιών, πράγματα αδιανόητα πριν από λίγα χρόνια. Όμως, η ψύχραιμη ματιά διαπιστώνει ότι δεν πρόκειται για κεραυνό εν αιθρία αλλά για μια σταθερή πορεία σε ένα μακρύ κατήφορο, όπου οι ευθύνες βαραίνουν όλους μας. Χωρίς ασφαλώς αυτές οι ευθύνες να επιμερίζονται ισομερώς. Είναι διαφορετικό να κάνει κανείς λάθος, επιδιώκοντας τον συμβιβασμό, και άλλο κάποιος να επιχειρεί την επιβολή της ανομίας, με όποιο πρόσχημα.

Η νοσηρή κατάσταση στον τομέα αυτό αποτυπώνεται και στην εκδήλωση επί δεκαετίες καινοφανών θεωριών μεταξύ πολιτικού και ποινικού εγκλήματος. Με τον τρόπο αυτό επιχειρήθηκε η αιτιολόγηση ακόμη και στυγνών τρομοκρατικών πράξεων και ενεργειών. Ενίοτε, μάλιστα, τέτοιες απεχθείς πράξεις εμφανίστηκαν ακόμη και με θετική χροιά από ποικίλους πολιτικούς παράγοντες. Σαν χθες, πριν 28 χρόνια, δολοφονήθηκε ο Παύλος Μπακογιάννης από τους τρομοκράτες της 17 Νοέμβρη. Κι όμως, βρέθηκαν πολιτικοί που πήγαν ως μάρτυρες υπεράσπισης στη δίκη των τρομοκρατών.

Από τη 17Νοέμβρη μέχρι τις σημερινές αναρχικές ομάδες των καταλήψεων, των καταστροφών στα κέντρα των πόλεων, των μικρών και μεγάλων «αβάτων» και τις εφόδους σε καταστήματα με σκοπό την «απαλλοτρίωση χρήσιμων ειδών», διακρίνουμε, δυστυχώς, ότι μέρος του πολιτικού κόσμου δεν τάσσεται ανοιχτά εναντίον αυτών των εγκληματικών φαινομένων.

Ιδιαίτερα αυτό που έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια στην περιοχή των Εξαρχείων δεν έχει προηγούμενο. Μια ολόκληρη περιοχή, με τάσεις εξάπλωσης και στις γειτονικές, έχει παραδοθεί στις διαθέσεις παράνομων ομάδων, που αποτελούνται από εγχώριους αλλά και αλλοδαπούς γνωστούς-αγνώστους, οι οποίοι ασκούν ουσιαστική εξουσία.

Το επίσημο κράτος έχει ουσιαστικά παραιτηθεί από την δικαιοδοσία του στο ιδιόμορφο αυτό «άβατο», το οποίο αποτελεί όνειδος για την ελληνική πολιτεία. Οι δυνάμεις της τάξεως δεν διαβαίνουν τα ιδεατά σύνορα του Εξαρχιστάν, αλλά παραμένουν στα όρια ως στόχοι στα παιχνίδια φωτιάς των μπαχαλάκηδων.

Η κυβέρνηση, για λόγους ιδεοληψίας ίσως και κουτοπόνηρης μικροπολιτικής, αφήνει τα «παιδιά να παίζουν», θεωρώντας ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Όπως δεν υπάρχει πρόβλημα που ομάδες σαν τον περιβόητο «Ρουβίκωνα» εφορμούν στο προαύλιο της Βουλής, σε δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους, ή άλλοι σπάνε τις βιτρίνες στην Ερμού, στον πιο εμπορικό δρόμο της χώρας.

Ως εκ τούτου, το αποτέλεσμα είναι αφενός το αίσθημα ασφαλείας των πολιτών να βρίσκεται στο ναδίρ, αφού όλα επιτρέπονται, αφετέρου να χαθεί η όποια εμπιστοσύνη στους θεσμούς που έχουν την αποστολή να προστατεύουν το πολίτη.

Ο Έλληνας αντιλαμβάνεται ότι ουσιαστικά ζει σε μια ζούγκλα, όπου ο βίαιος, ο οπλισμένος, ο όχλος επιβάλει το δικό του. Και αυτό συνιστά τρομερή οπισθοχώρηση για μια κοινωνία που θέλει να πιστεύει ότι βρίσκεται στον αναπτυγμένο κόσμο. Και φυσικά τα θλιβερά αυτά παραδείγματα επιδρούν στις νέες γενιές, που μεγαλώνουν σε ένα τέτοιο νοσηρό περιβάλλον.
Κοιτάξτε τι συμβαίνει στα πανεπιστήμια, στους ναούς της γνώσης. Εξαχρειωμένες μειοψηφίες, ως ορδές βαρβάρων απειλούν, προπηλακίζουν, σπάνε και βιαιοπραγούν για να εμποδίσουν την ελεύθερη έκφραση των ιδεών, στο όνομα του ασύλου της διακίνησης των ελεύθερων ιδεών. Μόλις προχθές, στα Ιωάννινα, μια τέτοια ομάδα μπήκε στο χώρο του Πανεπιστημίου και προέβη σε αίσχη για να εμποδίσει μια σοβαρή εκδήλωση, με τον καθηγητή του Παντείου κ. Συρίγο.

Και τι κάνει η πολιτεία γι’ αυτό; Ενισχύει το άσυλο, κυνηγάει όσους αντιτάσσονται στην σύγχρονη αυτή μορφή φασισμού, επιβραβεύει τους μπαχαλάκηδες και τους τραμπούκους, αφήνει ανεξέλεγκτη την τέλεση παράνομων πράξεων εντός των ακαδημαϊκών χώρων. Ποια η εμπιστοσύνη στους θεσμούς από γονείς και φοιτητές, όταν έρχονται αντιμέτωποι με μια τέτοια χαοτική κατάσταση στα πανεπιστημιακά ιδρύματα;

Πρόσφατα, φθάσαμε και στο σημείο να αμφισβητείται και ο δεύτερος πυλώνας της Δημοκρατίας μας, το δικαστικό σώμα. Ασκείται αλά καρτ κριτική στις αποφάσεις της δικαιοσύνης. Αν βολεύει μια απόφαση την κυβερνητική πλειοψηφία επικροτείται, ενώ αν είναι αντίθετη στις επιθυμίες και τους πολιτικούς της στόχους, επικρίνεται.

Ο πολίτης μπροστά στο φαινόμενο της επίθεσης της εκτελεστικής εξουσίας προς τη δικαστική, κλονίζεται, χάνει την εμπιστοσύνη του στην ίδια τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, καθώς υπονομεύεται δραστικά η εμπιστοσύνη του προς το δίκαιο που αυτό επιβάλει.

Φίλες και φίλοι,
Η ελληνική κοινωνία ζει έναν εκρηκτικό συνδυασμό απογοήτευσης, τόσο λόγω της οικονομικής δυσπραγίας που μειώνει το βιοτικό της επίπεδο, όσο και από την θεσμική ανεπάρκεια, που μέρος της αναφέραμε προηγουμένως.

Πού μπορεί να οδηγήσει η παράταση της απογοήτευσης, μαζί με την αποδοχή του αδιεξόδου, είναι νομίζω εύκολο να το φανταστούμε. Άλλωστε, ευνοούν και προς τούτο όλες οι αρνητικές εξελίξεις που παρακολουθούμε το τελευταίο διάστημα στην Ευρώπη. Θα έλεγα, λοιπόν, ότι το κοκτέιλ που έχουμε μπροστά μας είναι σωστός δυναμίτης.

Ωστόσο, η εικόνα του διχασμού, όσο κι αν από κάποιους καλλιεργείται εντέχνως για δικούς τους λόγους, δεν είναι αυτή που χαρακτηρίζει σήμερα την κοινωνία μας. Η συντριπτική πλειοψηφία λίγο πολύ συμφωνεί σε κάποιες αυτονόητες αλήθειες για το τι δέον γενέσθαι. Όλοι επιθυμούν την αποκατάσταση της νομιμότητας, της ευρυθμίας του κράτους ακόμη και της αξιοκρατίας.

Κάποιοι γυρνούν το ρολόι της ιστορίας πίσω, αναμασούν μπαγιάτικα δόγματα, βγάζουν από το ψυγείο πεθαμένες αντιπαραθέσεις. Όλ’ αυτά παρασύρουν λίγους, οι πολλοί αδιαφορούν, γιατί βλέπουν το σήμερα και το αύριο.

Τι πρέπει,λοιπόν, να πράξουμε απέναντι στη παρούσα συγκυρία; Θα παραμείνουμε απλοί θεατές, αναμένοντας μια μοιραία έκρηξη; Η μοιρολατρία του κομπάρσου δεν ταιριάζει σε συνειδητούς πολίτες. Η μοίρα μας είναι στα χέρια μας. Τόσο στο πεδίο της οικονομίας, παρά τα όποια αντικειμενικά εμπόδια, όσο πολύ περισσότερο στην ανάκτηση της εμπιστοσύνης των θεσμών.

Εμείς ως ΝΔ δεν έχουμε κουραστεί να επαναλαμβάνουμε ότι ο νόμος και η τάξη πρέπει να επιβληθούν παντού, ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να έχει την εικόνα ξέφραγου αμπελιού, ότι τα άβατα πρέπει να εκλείψουν.

Είμαστε βέβαιοι ότι οι δυνατότητες για την επίτευξη αυτού του στόχου υπάρχουν. Οι δυνάμεις της αστυνομίας, όπου αφήνονται να κάνουν τη δουλειά τους, την κάνουν καλά. Και αυτό το διαπιστώνουμε για παράδειγμα στην εξιχνίαση των εγκλημάτων. Αυτό που χρειάζεται είναι η πολιτική βούληση, η καθαρή στόχευση, ο σχεδιασμός και η αποφασιστικότητα στην εκτέλεση.

Πρόκειται, βεβαίως, για έργο που απαιτεί το χρόνο του. Αλλά στο παρελθόν, και μάλιστα στο πρόσφατο, απεδείχθη, ότι μπορεί να έχει σοβαρά αποτελέσματα, έτσι ώστε ο πολίτης να νοιώσει ξανά ότι υπάρχει κράτος, ότι παντού μπορεί να κυκλοφορήσει ασφαλής και ελεύθερος.

Όπως επίσης μπορούμε και τα πανεπιστήμιά μας -καταργώντας παράλογους νόμους και αποφάσεις- να τα παραδώσουμε στους φοιτητές και στους καθηγητές τους, χωρίς τραμπούκους ή διακινητές ναρκωτικών. Και βεβαίως, να αφεθεί η δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της, χωρίς παρεμβάσεις, χωρίς υπονομεύσεις.

Οι πολίτες αξιώνουν Κράτος Δικαίου. Κι εσείς, οι αστυνομικοί, είστε οι βραχίονες της επιβολής του Κράτους Δικαίου. Δέσμευση του Κυριάκου Μητσοτάκη και της Νέας Δημοκρατίας είναι η επιβολή του νόμου και της τάξης, παντού, χωρίς εξαιρέσεις.

Και η στήριξη των ανδρών και γυναικών της Αστυνομίας είναι χρέος μας. Βεβαίως, βρισκόμαστε σε μια δύσκολη οικονομικά συγκυρία, αλλά ως πολιτεία οφείλουμε να ιεραρχούμε τις προτεραιότητές μας. Και για εμάς, η ασφάλεια είναι προτεραιότητα. Είναι προϋπόθεση ελευθερίας, βασικό ανθρώπινο δικαίωμα, που οφείλει να παρέχει κάθε ευνομούμενη πολιτεία στους πολίτες της.

Με αυτές τις σκέψεις χαιρετίζω τις εργασίες του συνεδρίου σας. Καλή επιτυχία!»

 

Read more...

Ομιλία Μ.Χαρακόπουλου στη βουλή για την Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μ.Ασίας

Μάξιμος Ημέρα Μνήμης Γενοκτονίας Μικρασιατών

Αθήνα, 15 Σεπτεμβρίου 2017

Ομιλία
του Εισηγητή της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτή Λαρίσης
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην Ολομέλεια της βουλής για την
«Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας»


«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Όπως είπε και ο προλαλήσας Βουλευτής της Χίου, σήμερα τιμούμε την Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Μου προκαλεί, λοιπόν, εντύπωση το γεγονός ότι για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά η ημερήσια διάταξη που αναγιγνώσκει ο Προεδρεύων του Σώματος, δεν μιλάει για “Γενοκτονία” αλλά για “Καταστροφή”.

Κύριε Πρόεδρε,
υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος που γίνεται αυτή η διαστρέβλωση του ΦΕΚ που όρισε το 1998 την Ημέρα Μνήμης ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας;
Θυμίζω ότι μεθαύριο, την Κυριακή, που γίνονται οι κεντρικές εκδηλώσεις στη Μητρόπολη Αθηνών και στην Πλατεία Συντάγματος από την Περιφέρεια Αττικής και την Ομοσπονδία Προσφυγικών Σωματείων Ελλάδος, η πρόσκληση μιλά -και ορθώς, όπως επιβάλει το ΦΕΚ- για Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
όσα χρόνια κι αν περάσουν από το 1922, θα παραμένει ορόσημο η χρονιά αυτή στην ιστορία του ελληνικού Έθνους. Το μέγεθος της τραγικότητας, αλλά και οι συνέπειες της Μικρασιατικής Καταστροφής, είναι ανάλογα, αν όχι δυσμενέστερα, σε σχέση με την Άλωση της Πόλης το 1453.

Το 1922 σηματοδοτεί τον βίαιο τερματισμό μιας αδιάλειπτης και λαμπρής ιστορικής παρουσίας του Ελληνισμού έπειτα από τρεις χιλιάδες έτη. Στο μακρύ αυτό διάστημα οι ελληνίδες πόλεις των ανατολικών ακτών του Αιγαίου, αλλά και της Μικρασιατικής ενδοχώρας, από όπου ήρθαν ως πρόσφυγες και οι παππούδες μου, προσέφεραν στην ανθρωπότητα υψηλά δείγματα πολιτισμού, ξεκινώντας από τους σοφούς της αρχαιότητας που τόλμησαν να διαλύσουν τα σκοτάδια των προλήψεων και να κατανοήσουν το σύμπαν με τους νόμους της λογικής.

Στα χρόνια που ρίζωνε και αναπτύσσονταν ο χριστιανισμός, πάλι ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας είχε πρωτεύοντα ρόλο. Γη αγίων, πατέρων της Εκκλησίας, ιεραρχών, που μέχρι σήμερα τιμώνται με ευλάβεια.

Ακόμα και στους νεότερους χρόνους οι Μικρασιατικές ακτές υπήρξαν εστίες ανάπτυξης, δυναμικό τμήμα του παγκόσμιου εμπορικού δικτύου μεταξύ της Δύσης και της Ανατολής. Και, όμως, βάσει ενός καλά οργανωμένου, μελετημένου και κυνικά εφαρμοσμένου σχεδίου, ο Ελληνισμός αυτός εξαλείφθηκε.
Η μοιραία κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ώθησε συγκεκριμένους κύκλους, εντός και εκτός Τουρκίας, να επιδιώξουν τη γενοκτονία όλων των χριστιανών. Ο στόχος ήταν η δημιουργία ενός ομογενοποιημένου θρησκευτικά κράτους και, ταυτόχρονα, να αποσπαστεί από τους χριστιανούς η οικονομική ισχύς, οι περιουσίες τους, τα υπάρχοντά τους.

Αυτό συνέβη σε έναν εσωτερικό πόλεμο διαρκείας, που την πρώτη του φάση τη διεξήγαγαν οι Νεότουρκοι, για να την ολοκληρώσουν οι Κεμαλιστές, με άγριες και απηνείς διώξεις, με μακρινές πορείες θανάτου στα Αμελέ Ταμπουρού, Έλληνες του Πόντου και της Μικράς Ασίας, Αρμένιοι και Ασύριοι, οδηγήθηκαν ως πρόβατα επί σφαγή.

Ο στόχος επιτεύχθηκε. Εκατομμύρια έχασαν τη ζωή τους και άλλα έγιναν πρόσφυγες. Και όλα αυτά μπροστά στα μάτια της διεθνούς κοινότητας. Η στάση, ιδιαίτερα των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής, θα παραμένει όνειδος στην ιστορία της ανθρωπότητας. Στο λιμάνι της Σμύρνης κατέπεσαν όλες οι αξίες που υποτίθεται ότι υπεράσπιζε ο δυτικός πολιτισμός. Αλλά, και στην Ανατολή τα όπλα του Λένιν εξόπλιζαν τους Τσέτες σφαγείς.

Στις δεκαετίες που ακολούθησαν οι πρόσφυγες της Μικράς Ασίας αγωνίστηκαν με νύχια και με δόντια να στεριώσουν στην Ελλάδα, με το μυαλό πάντοτε να τρέχει στις αλησμόνητες πατρίδες της Ανατολής. Και τα κατάφεραν ενάντια στις αντιξοότητες, ακόμη και στην ψυχρότητα που βρήκαν στον νέο τόπο κατοικίας τους.

Πολύ νερό κύλησε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στο αυλάκι της ιστορίας από τότε. Και σήμερα κάποιοι υποστηρίζουν ότι πρέπει να τραβήξουμε μπροστά και πως για να το κάνουμε αυτό πρέπει να κατακρεουργήσουμε την ιστορία, να αποκρύψουμε γεγονότα, να τους αλλάξουμε ονόματα. Τη σφαγή στη Σμύρνη να την πούμε “συνωστισμό”, τη Γενοκτονία “εθνοκάθαρση” ή “δραματικά γεγονότα” και έτσι να μιλούμε στα παιδιά, έτσι να διδάσκονται όλη την αλήθεια.

Πόσο πλανημένη, όμως, είναι αυτή η προσέγγιση; Πρώτον, γιατί τίποτα σταθερό δεν οικοδομείται επί του ψεύδους. Αργά ή γρήγορα θα καταρρεύσει. Μόνο με την αλήθεια μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά. Δεύτερον, γιατί αν μείνουμε πλανημένοι, δεν φέρνουμε εγγύτερα τη συμφιλίωση ή την ειρηνική συνύπαρξη. Αφήνουμε χώρο στο να επαναληφθούν τα ίδια λάθη.

Σήμερα, αυτό αποδεικνύεται περίτρανα. Ας ρίξουμε μια ματιά στην ίδια την Τουρκία, που επιμόνως αρνείται τη διαπραχθείσα γενοκτονία. Αντί να ζητήσει «συγγνώμη», αντί να παραδεχθεί το λάθος, στήνει πανηγύρια, εορτάζοντας τη σφαγή της Σμύρνης ή την Άλωση της Πόλης και, παράλληλα, εξακολουθεί το έργο της γενοκτονίας στο πεδίο της μνήμης. Μετατρέπει εκκλησίες σε τζαμιά. Έχει βάλει στο στόχο και την ίδια την Αγία Σοφία στην Πόλη. Αλλοιώνει έτσι μνημεία, που αποδεικνύουν το χριστιανικό παρελθόν της Μικράς Ασίας. Συνάμα, αμφισβητεί την ελληνικότητα ακόμη και κατοικημένων νησιών του Αιγαίου και οραματίζεται την ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Και δυστυχώς, κάποιοι, ανιστόρητοι προφανώς, διακατεχόμενοι από εμμονικές ιδεοληψίες, μας ζητούν να δώσουμε συγχωροχάρτι, κάτι που ούτε δικαιούμαστε έναντι των νεκρών μας, αλλά και που επιπλέον αποθρασύνει τη γείτονα.

Επιπλέον, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι η Γενοκτονία εναντίων των χριστιανών που ξεκίνησε στα εδάφη της Μικράς Ασίας στις αρχές του 20ου αιώνα, συνεχίζεται και σήμερα στη Μέση Ανατολή.
Ως εκ τούτου, κύριε Πρόεδρε, ο αγώνας για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, των Ελλήνων του Πόντου, των Αρμενίων και των Ασσυρίων, είναι αγώνας για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας, αλλά και μοχλός αφύπνισης της ανθρωπότητας, για να μην υπάρχει ποτέ καμία ανοχή στην επανάληψη τέτοιων εγκλημάτων!

Σας ευχαριστώ».

Ακολουθεί απόσπασμα των πρακτικών πριν την τήρηση ενός λεπτού σιγής:

ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Κύριε Πρόεδρε, μπορώ να έχω τον λόγο;
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Κύριε Χαρακόπουλε, για ποιο θέμα θέλετε να μιλήσετε;
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Για το θέμα που έθεσα κατά την έναρξη της τοποθέτησής μου, κύριε Πρόεδρε.
Δεν ξέρω αν είστε σε θέση να δώσετε μία απάντηση σχετικά με το για ποιον λόγο υπάρχει αυτή η διαστρέβλωση από πλευράς Προεδρείου. Και η ημέρα εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας μνημονεύεται από το Προεδρείο, και πέρυσι και φέτος στις αντίστοιχες εκδηλώσεις, ως ημέρα της καταστροφής.
Θα ήθελα να καταθέσω στο Προεδρείο την πρόσκληση της Περιφέρειας Αττικής προς τον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, η οποία μιλάει, όπως ορίζει το ΦΕΚ του 1998, για ημέρα εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
(Στο σημείο αυτό ο Βουλευτής Λάρισας της Νέας Δημοκρατίας κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος καταθέτει για τα Πρακτικά τα προαναφερθέντα έγγραφα, τα οποία βρίσκονται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής)
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Κύριε Χαρακόπουλε, όπως γνωρίζετε και είδατε, τα κόμματα, και το δικό σας, έχουν εκφραστεί σχετικά με τα γεγονότα. Ούτε το Προεδρικό Διάταγμα έχει αλλάξει περί γενοκτονίας ούτε ο νόμος.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Ναι, αλλά η πρόσκληση έχει αλλάξει.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Η Βουλή προσπαθεί με κάθε τρόπο να κοιτάξει προς το μέλλον. Δεν θέλει να αλλοιώσει την ιστορία. Η ιστορία είναι σεβαστή και δεν αλλάζει με τίποτα.

Όμως, όταν και στην ομιλία μου την εισαγωγική, την ολιγόλεπτη, είπα ότι ενώ ακόμη το αίμα ήταν νωπό, έδωσαν τα χέρια ο Βενιζέλος με τον Ατατούρκ και είπαν «Ας κοιτάξουμε μπροστά» κι εμείς σήμερα επικαλούμαστε τη Συνθήκη της Λωζάνης…
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Ναι, αλλά ο νόμος είναι αυτός.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Μια προφορική διόρθωση.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός):…εμείς δεν μπορούμε να λέμε συνέχεια αυτά τα οποία η ιστορία έχει καταγράψει. Δεν αρνείται κανένας την ιστορία ούτε το περιεχόμενο.
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Άρα, αλλάζουμε το περιεχόμενο της ημέρας;
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Όχι, δεν αρνείται κανένας την ιστορία ούτε το περιεχόμενο.
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Αυτή είναι η απάντηση της Βουλής;
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Η Βουλή απλώς έχει μια γιορτή -αν θέλετε- μνήμης που αφορά τα γεγονότα. Δεν αλλάζει η Βουλή…
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Ποια γεγονότα;
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Τα γεγονότα; Τα γεγονότα όμως έχουν χαρακτηριστεί ως «Γενοκτονία». Δεν μπορεί μονομερώς το εκάστοτε Προεδρείο να αλλοιώνει το περιεχόμενο της ημέρας.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Κύριε Χαρακόπουλε, η Βουλή δεν αλλάζει ούτε τον νόμο -επαναλαμβάνω- ούτε το προεδρικό διάταγμα. Αυτό δεν είναι αρκετό; Δηλαδή, τι άλλο να πω;
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Άρα, υπάρχει πρόβλημα σοβαρό. Τώρα γίνεται χειρότερο το πρόβλημα.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Εν πάση περιπτώσει, εμείς εδώ δεν μπορούμε συνέχεια με τις θέσεις τις ακραίες που έχουν άλλα Κόμματα, τις λιγότερο ακραίες που έχουν άλλα Κόμματα …
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Η Βουλή μόνη της αποφασίζει;
(Θόρυβος στην Αίθουσα)
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Κύριε Πρόεδρε, με συγχωρείτε, αλλά εγώ σας έδωσα τη δυνατότητα να επανορθώσετε…
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Το χειροτέρεψε.
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: …γιατί πίστευα ότι για δεύτερη χρονιά ήταν ένα λεκτικό λάθος. Όμως, εδώ φαίνεται ότι δεν μιλούμε για λεκτικό λάθος, αλλά για συνειδητή επιλογή. Αυτό δεν μπορεί να γίνει ανεκτό από το Σώμα. Υπάρχει απόφαση της Βουλής, υπάρχει στο Φύλλο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως, Προεδρικό Διάταγμα…
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Ομόφωνο!
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: …που ορίζει ότι η μέρα αυτή είναι Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Της Γενοκτονίας, όχι της Καταστροφής!
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Αυτό σας είπα. Δεν έχει αλλάξει ούτε το Προεδρικό Διάταγμα ούτε ο νόμος.
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Δεν μπορεί όταν κατά την έναρξη την συνεδρίασης, που το Προεδρείο θέτει την ημερήσια διάταξη αντί «Γενοκτονίας» να μιλάει για «Καταστροφή», διότι έτσι μπορεί να θέλει κάποια Πλειοψηφία που τυγχάνει να υπάρχει σήμερα στη Βουλή. Το Προεδρείο οφείλει να τιμά τη μνήμη της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Αυτό το είπατεκαι το είπαν και όλα τα Κόμματα.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Δεν το είπαν.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Τα περισσότερα.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΗΜΑΣ: Ο Προεδρεύων δεν το έχει πει.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Εσείς το υιοθετείτε αυτό;
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Εν πάση περιπτώσει, το Προεδρείο της Βουλής εκφράζει το σύνολο των Κομμάτων. Το σύνολο των Κομμάτων, λοιπόν, όπως εκφράζεται, λέει ότι η ιστορία είναι σεβαστή, η Γενοκτονία είναι υπαρκτή, ο νόμος περί Γενοκτονίας είναι υπαρκτός…
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Γιατί δεν γράφεται;
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός):…το Προεδρικό Διάταγμα είναι υπαρκτό. Όμως, εν πάση περιπτώσει, πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά και το αύριο.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Τι σχέση αυτό; Πίσω κοιτάμε;
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Τι σχέση έχει αυτό, κύριε Πρόεδρε; Τι λέτε τώρα;
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Όχι να το ξεχάσουμε. Δεν μπορούμε να δημιουργούμε θέματα εκ του μη όντος.
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Αν δεν κοιτάμε πίσω, θα έχουμε καινούργια καταστροφή μπροστά.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Εδώ έχουμε θέμα εκ του μη όντως.
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Εκ του μη όντως θα ήταν αν δεν επαναλαμβάνονταν, κύριε Πρόεδρε.
(Θόρυβος στην Αίθουσα)
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Παρακαλώ. Δεν μπορούμε να συζητάμε θεωρητικά.
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Πάντως, τώρα υπάρχει μεγάλο πρόβλημα. Όποιος δεν κοιτάζει πίσω, θα πάθει τα ίδια στο μέλλον.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΞΥΔΑΚΗΣ:Κύριοι συνάδελφοι, σε όλα τα σχολικά βιβλία διδασκόμαστε τη Μικρασιατική Καταστροφή. Πλειοδοσία στις λέξεις;
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Έχει όνομα, κύριε Ξυδάκη. Γράφεται στο ΦΕΚ ως «Γενοκτονία». Δεν γράφεται «Καταστροφή».
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΞΥΔΑΚΗΣ: Εντάξει, το γράφει. Δεν άλλαξε κανείς το Προεδρικό Διάταγμα.
(Θόρυβος στην Αίθουσα)
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Δεν μπορεί ο κύριος Πρόεδρος…
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΞΥΔΑΚΗΣ: Διαβάζει την Ημερήσια Διάταξη η οποία επαναλαμβάνεται για δεύτερη χρονιά. Πέρυσι από τον κ. Κουράκη και φέτος από τον κύριο…
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Προσωπικά προέρχομαι από μια περιοχή, που, όπως ξέρετε, είχε το μεγαλύτερο χρόνο δουλείας απ’ όλη την υπόλοιπη χώρα και η οικογένειά μου έχει προσωπικές αναμνήσεις.
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Κύριε Πρόεδρε, δεν ήταν μομφή προς το πρόσωπό σας.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Όμως, αυτά όλα έχουν καταγραφεί και έχουν πονέσει και δεν σβήνουν, αν θέλετε. Ωστόσο, δεν μπορεί να ξεχάσουμε το χέρι φιλίας που έδωσε ο Βενιζέλος με τον Ατατούρκ.
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Δεν έχει σχέση αυτό, κύριε Πρόεδρε.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Δεν βγήκαν αυτοί οι άνθρωποι να πουν «κάθε μέρα θα επαναλαμβάνουμε τα ίδια και θα πολεμάμε». Το είπε και ο ποιητής που ανέφερα στο ποίημά του. Δεν γίνεται. Το αντιλαμβάνεστε. Δεν αλλάζει τίποτα. Η ιστορία είναι ιστορία.
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Μα, εμείς ζητάμε από αυτούς αναγνώριση της Γενοκτονίας. Τώρα λέτε ότι δεν πρέπει να τα ακούνε;
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ολοκληρώθηκε η συζήτηση για την Ημέρα Μνήμης για την Καταστροφή του Μικρασιατικού Ελληνισμού και παρακαλώ τους συναδέλφους να τηρήσουν ενός λεπτού σιγή.
(Στο σημείο αυτό τηρείται στην Αίθουσα ενός λεπτού σιγή).

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ:

https://www.youtube.com/watch?v=UmSaxm4TJj8

https://www.youtube.com/watch?v=dJ3sPOR6CdQ&feature=youtu.be

Read more...