Χαρμολύπη. Αυτός ο εκκλησιαστικός όρος νομίζω ότι αποδίδει καλύτερα τα συναισθήματα όλων όσων βρεθήκαμε στην πρώτη λειτουργία στην Παναγία Σουμελά στην Τραπεζούντα του Πόντου. Χαρά γιατί 88 χρόνια μετά την μικρασιατική καταστροφή και το άδοξο τέλος του ελληνισμού της καθ’ ημάς Ανατολής θα ξανακούγονταν ψαλμωδίες στη μαρτυρική γη του Πόντου. Θλίψη για τα περασμένα μεγαλεία, που όπως λέει ο εθνικός μας ποιητής «διηγώντας τα να κλαις».

Ανεβαίνουμε τα τελευταία 500 μέτρα του μονοπατιού που οδηγεί στο μοναστήρι σύμβολο του ποντιακού ελληνισμού, την Παναγία Σουμελά. Το τοπίο γύρο μας καταπράσινο. Πυκνή βλάστηση με τα έλατα να υψώνονται θεόρατα προς τον ουρανό. Σε πολλά σημεία το νερό της βροχής έχει ξεπλύνει το χώμα και προσπαθούμε να ισορροπήσουμε πάνω στις ρίζες των δέντρων που έχουν γίνει αναπόσπαστο κομμάτι του μονοπατιού. Ο καιρός μουντός. Το μοναστήρι γαντζωμένο πάνω στο όρος Μελά προβάλει μπροστά μας τυλιγμένο μέσα σε νέφος ομίχλης. Τα χαράματα που ξεκινήσαμε από την Τραπεζούντα, την άλλοτε πρωτεύουσα των Μεγαλοκομνηνών έβρεχε. Όλοι ήταν ανήσυχοι πως θα γίνει η λειτουργία στον περίβολο της μονής με βροχή. Αν και η λειτουργία θα ξεκινούσε στις 10 έπρεπε να είμαστε για λόγους ασφαλείας, όσοι είχαμε την τύχη να φέρουμε στο λαιμό μας τις κονκάρδες εισόδου, από τις 7 στο μοναστήρι.

Οι Γκρίζοι λύκοι

Ο φόβος για προβοκάτσια ή αντιδράσεις ακραίων εθνικιστικών στοιχείων, όπως οι «Γκρίζοι λύκοι» ήταν έντονος όλες τις προηγούμενες ημέρες. Από τη στιγμή που δόθηκε η άδεια στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο να λειτουργήσει, το πατριαρχείο εργάστηκε αθόρυβα, έτσι ώστε να διασφαλιστεί ότι δεν θα υπάρξουν εξάρσεις και υπερβολές που θα θέσουν σε κίνδυνο την επανάληψη του προσκυνήματος κάθε χρόνο. Μια-μια ανοίγουν τα τελευταία χρόνια εκκλησιές και μοναστήρια στην άλλοτε χριστιανική Ανατολή. Χάρις στις άοκνες προσπάθειες του πατριάρχη του Γένους καθιερώθηκαν τα προσκυνήματα στην Καππαδοκία και τα Μύρα χωρίς ιδιαίτερες αντιδράσεις των ντόπιων. Μάλιστα, τώρα όλο και περισσότεροι δήμοι στην Καππαδοκία καλούν τον προκαθήμενο της ορθοδοξίας να λειτουργήσει σε εγκαταλελειμμένες εκκλησιές προσδοκώντας στο θρησκευτικό τουρισμό.

Στον Πόντο όμως, τα πράγματα δεν είναι το ίδιο απλά λόγω της φόρτισης που υπάρχει από τα ιστορικά γεγονότα που ακολούθησαν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Οι Τούρκοι αρνούνται ότι διέπραξαν γενοκτονία, ο πρωτεργάτης αυτής, αρχηγός των τσετών Τοπάλ Οσμάν θεωρείται ήρωας και το άγαλμά του βρίσκεται στην κεντρική πλατεία της Κερασούντας. Ο φόβος αναβίωσης σχεδίων αυτονόμησης του Πόντου λόγω και της παραμονής στη Μαύρη Θάλασσα χιλιάδων μουσουλμάνων –κατ’ άλλους απόγονοι κρυπτοχριστιανών- που μιλούν το ποντιακό ιδίωμα, τα ρούμτζα, έριχνε για χρόνια τη σκιά του στην περιοχή. Πουθενά αλλού δεν υπήρχε τριψήφιο νούμερο στο οποίο μπορούσε κάθε Τούρκος του Πόντου να καλεί και να καταγγέλλει στις αρχές κινήσεις που θεωρούσε ύποπτες για την ακεραιότητα της χώρας. Συγγραφείς, όπως ο Ομέρ Ασάν που τόλμησαν να γράψουν για τον ιδιαίτερο πολιτισμό του Πόντου και των ελληνόφωνων διώχθηκαν και φυλακίστηκαν. Γι’ αυτό και η λειτουργία στη Σουμελά, όπου ανήμερα της γιορτής συρρέουν πολλοί ποντιόφωνοι μουσουλμάνοι ήταν μέχρι χθες ταμπού για τις τουρκικές αρχές. Η επιρροή των «Γκρίζων λύκων» στην περιοχή μεγάλη με την προπαγάνδα να γίνεται από τη μικρή ηλικία των παιδιών. Μες στην πόλη, επιστρέφοντας από το Κρυονέρι, το ύψωμα πάνω από την Τραπεζούντα, όπου είχαμε πάει να δούμε την εξοχική κατοικία του επιφανούς Ποντίου Καπαγιαννίδη, που μετετράπη σε μουσείο με την ονομασία «βίλα Ατατούρκ» επειδή κοιμήθηκε σε αυτή ο Κεμάλ, παιδάκια που χαιρετήσαμε από το λεωφορείο, αντί χαιρετισμού σχημάτισαν με τα δάχτυλα τους το έμβλημα των «Γκρίζων λύκων».

Άξιος-άξιος

Ανεβαίνουμε τις τελευταίες σκάλες για την είσοδο του μοναστηριού. Πολλοί σταματούν κάθε τόσο να πάρουν μια ανάσα και να χορτάσουν τα μάτια τους το ανεπανάληπτο τοπίο. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, άλλοι με μπαστούνια, ακόμα και υποβασταζόμενοι ανηφορίζουν για το τάμα ζωής, τον κρυφό πόθο τριών γενιών Ποντίων να λειτουργηθούν στην Παναγία Σουμελά. Έλληνες, Ρώσοι, Γεωργιανοί, Κύπριοι, απόγονοι προσφύγων που σήμερα βρίσκονται σκορπισμένοι στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα βρέθηκαν εκεί για το ραντεβού με την ιστορία. Για το μνημόσυνο «των ειρηνικώς αλλά και μαρτυρικώς τελειωθέντων», όπως θα διαβάσει αργότερα ο πατριάρχης.

Περνούμε τη στενή είσοδο της μονής και κατεβαίνουμε τα σκαλιά για τον περίβολο όπου θα τελεστή η λειτουργία. Μπροστά μας σε όλο του το μεγαλείο το ιερό του καθολικού της μονής που έχει «αγκαλιάσει» το σπήλαιο όπου εναπόθεσαν την εικόνα της Παναγίας της Αθηνιώτισσας οι μοναχοί Βαρνάβας και Σωφρόνιος τον 4^ο αιώνα. Ιστορημένο με αγιογραφίες μέσα και έξω εντυπωσιάζει τον επισκέπτη. Δεξιά, τα κελιά που φιλοξένησαν την τελευταία αδελφότητα των μοναχών ορθώνονται πάνω στον βράχο θυμίζοντας από μακριά μονή του Αγίου Όρους. Αν και λεηλατήθηκαν και κατακάηκαν, τα τελευταία χρόνια που το μοναστήρι χαρακτηρίστηκε μνημείο του οικουμενικού πολιτισμού και μπήκε υπό την προστασία της UNESCO, τα κελιά και οι βοηθητικοί χώροι ανακαινίζονται.

Περιδιαβαίνουμε τους χώρους της μονής. Η παρουσία της αστυνομίας κάτι παραπάνω από έντονη. Ακόμη και ελικόπτερα θα σηκωθούν να κατοπτεύσουν το χώρο την ώρα της λειτουργίας. Οι «Γκρίζοι λύκοι» που κάποτε επιχείρησαν στην Καππαδοκία να δημιουργήσουν επεισόδιο σε βάρος του πατριάρχη δεν θα εμφανιστούν. «Το παρακράτος στην Τουρκία υπάρχει όσο το επιθυμεί το επίσημο κράτος» θα σχολιάσει ένας φίλος. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες, οι κακοτεχνίες σε κάποιες περιπτώσεις, όπως οι αγιογραφίες της Παναγίας και του Παντοκράτορα στην οροφή του σπηλαίου της μονής… βγάζουν μάτια. Όχι σαν αυτά που έχουν βγάλει οι Τούρκοι από τις εικόνες των αγίων όπου έφταναν τα χέρια τους. Σε όσες εκκλησιές και αν έχω πάει στη Μικρά Ασία, οι Άγιοι μας είναι συνήθως αόμματοι! Στις εξωτερικές αγιογραφίες του καθολικού οι πληγές του μνημείου έχουν ονοματεπώνυμο. Φρόντισαν γι’ αυτό οι δράστες αφήνοντας ως τρόπαιο χαραγμένο στις αγιογραφίες το όνομα τους. Διαβάζω: YAVUZ, MEHMET κλπ.

Όλο και στριμωχνόμαστε στην κλιμακωτή αυλή της μονής, οι τυχεροί με την άδεια εισόδου της νομαρχίας Τραπεζούντας. Οι άλλοι θα παρακολουθήσουν την ιστορική λειτουργία από γιγαντοοθόνη που έχει στηθεί σε ένα πλάτωμα πριν το ανηφορικό μονοπάτι που οδηγεί στο μοναστήρι. Και οι άλλοι, οι αναρίθμητοι ορθόδοξοι όπου γης από τις τηλεοράσεις, καθώς κανάλια απ’ όλο τον ορθόδοξο κόσμο ήταν εκεί.

Ο μητροπολίτης Δράμας Παύλος, ψυχή του προσκυνήματος, μοναδικός ποντιακής καταγωγής επίσκοπος της ελλαδικής εκκλησίας και ηγούμενος μέχρι πρότινος της μονής Σουμελά στο Βέρμιο, ρυθμίζει τις τελευταίες λεπτομέρειες πριν την έλευση του πατριάρχη. Αντίγραφο της θαυματουργής εικόνας που το 1930 κατόπιν συμφωνίας Βενιζέλου-Ινονού μεταφέρθηκε στην Ελλάδα, τοποθετείται στο κέντρο της αυλής. Καθώς δεν χτυπούνε τα σήμαντρα και οι καμπάνες της μονής, η αμηχανία της στιγμής την ώρα της προσέλευσης του πατριάρχη θα σπάσει με την ιαχή άξιος- άξιος και παρατεταμένα χειροκροτήματα.

Τ' εμέτερον η Παναΐα

Στο εκκλησίασμα, Έλληνες και Ρώσοι βουλευτές, δήμαρχοι και εκπρόσωποι διασπασμένων ποντιακών ομοσπονδιών –αχ αυτό το σαράκι του διχασμού! Ο Πατριάρχης του Γένους ψάλει «εν τη κοιμήσει τον κόσμον ού κατέλιπες Θεοτόκε» και γύρω του μάτια δακρυσμένα. Κάθε λέξη, κάθε ψαλμός, εδώ αποκτά ξεχωριστό, συμβολικό περιεχόμενο. Μαζί του συλλειτουργούντες ο Δράμας και ο μητροπολίτης του πατριαρχείου Μόσχας Τύχων. Συμπροσευχόμενοι οι μητροπολίτες Νεαπόλεως Βαρνάβας και Μεσσηνίας Χρυσόστομος, κληρικοί από την Ελλάδα, το Άγιον Όρος και τις χώρες που βρέχονται από τη Μαύρη Θάλασσα. «Κύριε, Κύριε επίβλεψον εξ ουρανού και ίδε και επίσκεψε την άμπελον ταύτην» η φωνή του πατριάρχη αντιλαλεί στο όρος Μελά και ρίγη συγκίνησης διαπερνούν το εκκλησίασμα. «Σήμερον σταματούν τα δάκρυα της Παναγίας καθώς υποδέχεται εδώ τα παιδιά της» θα πει στο κήρυγμα του και θα προσθέσει «ο Πόντος γίνεται πραγματικά εύξεινος». Ο Οικουμενικός πατριάρχης Βαρθολομαίος, που αξιώθηκε να είναι ο πρώτος προκαθήμενος της ορθοδοξίας που λειτουργεί στη Σουμελά, μνημόνευσε από τους κτήτορες της μονής μέχρι τον τελευταίο μητροπολίτη Τραπεζούντος, τον Χρύσανθο. Τους ειρηνικώς άλλα και τους μαρτυρικώς τελειωθέντες Ποντίους. Και ο λόγος του, μήνυμα ειρήνης, κατέληξε με το ελπιδοφόρο «ανθεί και φέρει κι’ άλλο».

Και οι πέτρες ράγισαν ακούγοντας τον κεμεντζέ, την ποντιακή λύρα να συνοδεύει την βροντερή και κάποιες στιγμές τρεμάμενη φωνή του μητροπολίτη Δράμας Παύλου να ψάλλει το ποντιακό μοιρολόι «Η Παναΐα λειτουργά και ο ηγούμενον κοιμάται».

Και ύστερα πήραμε το μονοπάτι της επιστροφής με τον κεμεντζέ να παίζει και του Πόντιους να τραγουδούν και να πανηγυρίζουν σαν άλλοτε για τη μεγάλη γιορτή και την Παναγία που έκανε το θαύμα της 88 χρόνια μετά την καταστροφή.

Ένα βήμα που πρέπει να έχει συνέχεια

Μοναδικές στιγμές συγκίνησης και κατάνυξης ζήσαμε όσοι συναποτελέσαμε το εκκλησίασμα στην πρώτη λειτουργία στην ιστορική μονή της Παναγίας Σουμελά στη Τραπεζούντα μετά τον ξεριζωμό των Ποντίων το 1922. Στο μοναστήρι, μπορεί να μην χτύπησαν τα σήμαντρα, όμως, σχεδόν εννιά δεκαετίες μετά την Έξοδο των Ρωμιών από την πάλαι ποτέ χριστιανική Ανατολή ακουστήκαν και πάλι ψαλμωδίες. Ορθόδοξοι από την Ελλάδα, τη Ρωσία και τον Καύκασο δάκρυσαν ανάβοντας ένα κερί στην Κυρά του Πόντου.

Η Παναγία Σουμελά, προμαχώνας ορθοδοξίας για 15 αιώνες, πηγή δύναμης και αισιοδοξίας για τους Έλληνες της Μαύρης Θάλασσας και τον ευρύτερο μικρασιατικό ελληνισμό ξαναλειτούργησε χάρις στις άοκνες προσπάθειες του Οικουμενικού μας πατριαρχείου, που φυλάγει Θερμοπύλες στο Φανάρι. Με επιμονή, αποφασιστικότητα και καρτερία πέτυχε τα τελευταία χρόνια να ξεπεράσει εμπόδια και αγκυλώσεις του παρελθόντος, έτσι ώστε να μπορέσουν να λειτουργήσουν και πάλι εκκλησιές στην Καππαδοκία και ολόκληρη τη Μικρά Ασία.

Είναι θετικό το γεγονός ότι στη γείτονα χώρα αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι τα μνημεία στην καθ’ ημάς Ανατολή δεν είναι μόνο μνημεία ελληνικά και χριστιανικά, αλλά πρωτίστως μνημεία του παγκόσμιου πολιτισμού και ως τέτοια οφείλουν να τα προστατεύουν. Η άδεια λειτουργίας της ιστορικής μονής της Παναγίας Σουμελά στον Πόντο είναι ένα βήμα ειρηνικής συνύπαρξης και συνεργασίας Ελλάδας και Τουρκίας. Ένα βήμα που πρέπει να έχει συνέχεια με την καθιέρωση της εορτής της Παναγίας στο όρος Μελά και πάλι ως πανορθόδοξου προσκυνήματος. Η προσέλευση χιλιάδων προσκυνητών από όλο των ορθόδοξο κόσμο, παρά το φόβο για προβοκάτσιες και αντιδράσεις ακραίων εθνικιστικών στοιχείων της γείτονος δείχνει ότι η πίστη και στις ημέρες μας κάνει θαύματα. Τίποτα δεν είναι οριστικά χαμένο αν δεν το διαγράψουμε από τις καρδιές μας.

Ο βουλευτής κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος, που έλκει καταγωγή από τις αλησμόνητες πατρίδες της Ανατολής συμμετείχε στις 15/08/2010 στην πατριαρχική αποστολή στην Τραπεζούντα για την πρώτη λειτουργία στην Ιερά Μονή της Παναγίας Σουμελά μετά την μικρασιατική καταστροφή, εκπροσωπώντας τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας κ. Αντώνη Σαμαρά.

Να συμπεριληφθούν τα δίκαια αιτήματα των Εθελοντών Μακράς Θητείας (ΕΜΘ) αποφοίτων ΤΕΙ, στις  επικείμενες αλλαγές στο σύστημα βαθμολογικής εξέλιξης των ΕΜΘ ζητά με ερώτηση που κατέθεσε στη Βουλή ο Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης,  κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος.

Η ερώτηση του Θεσσαλού πολιτικού προς τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας κ. Πάνο Μπεγλίτη έχει ως εξής:

«Οι Εθελοντές Μακράς Θητείας (ΕΜΘ) αποτελούν τη μετάβαση των Ενόπλων Δυνάμεων (ΕΔ) στον επαγγελματικό σύγχρονο στρατό. Καθώς πολλοί εξ αυτών είναι απόφοιτοι ΑΕΙ και ΤΕΙ, εδώ και χρόνια διεκδικούν από την πολιτεία ανάλογη βαθμολογική εξέλιξη με αυτή των αποφοίτων των παραγωγικών σχολών των Υπαξιωματικών.

Όπως είχα τονίσει σε προηγούμενη ερώτησή μου, στο Ν. 3883/2010 σχετικά με την υπηρεσιακή εξέλιξη και ιεραρχία των στελεχών των ενόπλων δυνάμεων, προβλέφθηκε η δυνατότητα των ΕΜΘ, υπό προϋποθέσεις, να μετατάσσονται στο Σώμα των Μονίμων Υπαξιωματικών με την ειδικότητά τους προς κάλυψη κενών οργανικών θέσεων του βαθμού τον οποίο φέρουν, με απόφαση του οικείου κατά κλάδο Ανωτάτου Συμβουλίου.

Όμως, στο άρθρο 1, περίπτ. ιστ, του ίδιου νόμου εισήχθη ένας ορισμός που αναιτιολόγητα δημιουργεί συνθήκες άνισης αντιμετώπισης μεταξύ των ΕΜΘ, αποκλείοντας ουσιαστικά τους αποφοίτους ΤΕΙ από το εν λόγω δικαίωμα μετάταξης. Συγκεκριμένα, προβλέπεται ότι «ως Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα (ΑΕΙ) νοούνται τα ιδρύματα ανώτατης Εκπαίδευσης πανεπιστημιακού τομέα που αναφέρονται στην υποπερίπτωση αα) της παραγράφου 1^α του άρθρου 2 του Ν. 3549/2007». Και αυτό ενώ, όπως ορίζεται στο εν λόγω άρθρο του Ν. 3549/2007, ΑΕΙ, κατά την έννοια του άρθρου 16 παρ. 5 του Συντάγματος, είναι τα ιδρύματα της ανώτατης εκπαίδευσης, η οποία αποτελείται από δύο παράλληλους τομείς: τον πανεπιστημιακό και τον τεχνολογικό, στον οποίο περιλαμβάνονται και τα ΤΕΙ.

Δεδομένου ότι, με βάση δημοσιεύματα στον Τύπο, το αρμόδιο Υπουργείο προτίθεται να προχωρήσει σε αλλαγές στο σύστημα βαθμολογικής εξέλιξης των ΕΜΘ προς αποκατάσταση της διαφορετικής βαθμολογικής τους εξέλιξης συγκριτικά με άλλους υπαξιωματικούς μη παραγωγικών σχολών, η αναμόρφωση της σχετικής νομοθεσίας θα πρέπει να συμπεριλάβει τα δίκαια αιτήματα των ΕΜΘ, αποφοίτων ΤΕΙ».

Κατόπιν τούτων ο κ. Χαρακόπουλος ρωτά τον αρμόδιο υπουργό: Προτίθεστε να προχωρήσετε σε αναμόρφωση του συστήματος βαθμολογικής εξέλιξης των ΕΜΘ; Εάν ναι, σκοπεύετε να άρετε την αδικία που υφίστανται βαθμολογικά οι ΕΜΘ που κατέχουν τίτλο σπουδών από ΤΕΙ;

Την ικανοποίησή του για τη διαβεβαίωση του Υπουργού Εξωτερικών κ. Σταύρου Λαμπρινίδη ότι θα διασφαλιστεί η αναγκαία χρηματοδότηση για τη λειτουργία των ιδιωτικών ελληνικών εκπαιδευτηρίων στην Κορυτσά και στην Χειμάρρα, εκφράζει ο Μάξιμος Χαρακόπουλος

Στην ερώτηση του προς τους υπουργούς Εξωτερικών και Παιδείας, ο Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της Νέας Δημοκρατίας και βουλευτής Λαρίσης έκρουε στην κυβέρνηση καμπανάκι κινδύνου για το κλείσιμο ελληνικών σχολείων στη Βόρειο Ήπειρο, μετά τις πληροφορίες περί διακοπής από πλευράς Υπουργείου Παιδείας της ενισχυτικής χρηματοδότησης στα εκπαιδευτήρια της Κορυτσάς και της Χειμάρρας.

Όπως τονίζει σε δήλωσή του ο κ. Χαρακόπουλος «Είναι θετικό το γεγονός ότι στις περιοχές της Κορυτσάς και της Χειμάρρας, τις οποίες η Αλβανία από την εποχή Χότζα δεν αναγνωρίζει ως μειονοτικές ζώνες και δεν επιτρέπει την διδασκαλία της ελληνικής στα δημόσια αλβανικά σχολεία, τα ελληνόπουλα θα μπορέσουν να διδαχθούν την ελληνική γλώσσα στις πατρογονικές τους εστίες της Βορείου Ηπείρου, που από την αρχαιότητα αποτελούν κοιτίδες ελληνισμού,».

Η απάντηση του κ Λαμπρινίδη έχει ως εξής:

«Είναι γνωστό ότι η εφαρμοζόμενη από πλευράς αλβανικών αρχών πολιτική των «μειονοτικών ζωνών» έχει ως συνέπεια την αδυναμία άσκησης του δικαιώματος στη δημόσια μειονοτική εκπαίδευση εκτός των περιοχών εκείνων στις οποίες η Αλβανία αυθαίρετα περιορίζει την αναγνώριση ύπαρξης Ελλήνων Ομογενών παραβιάζοντας τις σχετικές διεθνείς υποχρεώσεις της.

Ως εκ τούτου, έχει ιδιαίτερη σημασία η πρωτοβουλία της ίδρυσης και λειτουργίας των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων «ΟΜΗΡΟΣ» στην Κορυτσά και στην Χειμάρρα, το έργο των οποίων το Υπουργείο Εξωτερικών, μέσω των Αρχών μας στην Αλβανία, παγίως στηρίζει με κάθε μέσον.

Καθ' όσον αφορά τα ζητήματα χρηματοδότησής τους, το Υπουργείο Εξωτερικών καταβάλλει προσπάθειες για τη διασφάλιση, με τον προσφορότερο τρόπο, της κάλυψης των λειτουργικών δαπανών σε συνεργασία, κυρίως, με το καθ' ύλην αρμόδιο Υπουργείο Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων. Παρά δε τους περιορισμούς που επιβάλλει σήμερα η δημοσιονομική συγκυρία, οι τρέχουσες ανάγκες των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων «ΟΜΗΡΟΣ» στην Κορυτσά και στην Χειμάρρα έχουν ήδη καλυφθεί».

Να υπάρξει συντονισμός με τους Αρμένιους και τους Ασσύριους για την αναγνώριση της ενιαίας γενοκτονίας των χριστιανών της Ανατολής από την Οθωμανική Αυτοκρατορία ζητά με ερώτησή του προς τον υπουργό εξωτερικών, ο Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της ΝΔ, βουλευτής Λαρίσης, Μάξιμος Χαρακόπουλος. Με αφορμή πρόσφατη απόφαση της Αρμενικής Εθνοσυνέλευσης και σχετικών δηλώσεων του καθηγούμενου της Ιεράς Μονής Σουμελά π. Σεραφείμ, ο κ. Χαρακόπουλος τονίζει στην ερώτησή του ότι το αίτημα για την αναγνώριση της γενοκτονίας των χριστιανών της ανατολής διατυπώνεται από όλο και περισσότερα κράτη, φορείς και προσωπικότητες και πρέπει το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών να δράσει με στόχο το συντονισμό τους.

Η ερώτηση του κ. Χαρακόπουλου έχει ως εξής:

«Η γενοκτονία των χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (Έλληνες, Αρμένιοι, Ασσύριοι) αποτελεί μια αδιάψευστη ιστορική πραγματικότητα των πρώτων δεκαετιών του 20^ου αιώνα. Πρόκειται για έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, το οποίο η Τουρκία συνεχίζει να αρνείται να αναγνωρίσει, προβάλλοντας έωλα επιχειρήματα.

Το αίτημα της ενιαίας αναγνώρισης της γενοκτονίας των χριστιανικών λαών της Ανατολής, διατυπώνεται όλο και περισσότερο από κράτη, φορείς και προσωπικότητες.

Με αφορμή την 96^η επέτειο μνήμης της Αρμένικης Γενοκτονίας, η Αρμενική Εθνοσυνέλευση, με απόφασή της, έκανε έκκληση για καθολική αναγνώριση της ενιαίας Γενοκτονίας Αρμενίων, Ασσυρίων και Ελλήνων, που διαπράχτηκε από την Τουρκία στις αρχές του 20^ου αιώνα. Καλεί την κυβέρνηση και την εθνοσυνέλευση της Τουρκίας να απομακρύνουν κάθε νομικό και πολιτικό κώλυμα που εμποδίζει την τουρκική κοινωνία να ερευνήσει το παρελθόν της. Τέλος, αναφέρει ότι η αναγνώριση του εγκλήματος της γενοκτονίας εκ μέρους της Τουρκίας θα συμβάλει στην οικοδόμηση εμπιστοσύνης και καλών γειτονικών σχέσεων μεταξύ των εμπλεκομένων κρατών.

Ανάλογη άποψη εξέφρασε και ο καθηγούμενος της Ιεράς Μονής της Παναγίας Σουμελά στο Βέρμιο π. Σεραφείμ Ατματζίδης. Η πρόταση αυτή εντάσσεται και προεκτείνει το σκεπτικό του σχεδίου νόμου που είχαμε καταθέσει επτά βουλευτές της ελληνικής βουλής, στις 25 Ιουλίου 2006, για την «καθιέρωση της 19^ης Μαΐου ως ημέρας εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής, Πόντου, Μικράς Ασίας και Θράκης από το Τουρκικό Κράτος», ως προϋπόθεση για ενδυνάμωση της δυνατότητας διεθνοποίησης και διεκδίκησης της αναγνώρισής της από την παγκόσμια κοινότητα».

Κατόπιν τούτων ο Μάξιμος Χαρακόπουλος ρωτά τον αρμόδιο υπουργό αν εξετάζει το ενδεχόμενο συνεργασίας και συντονισμού με την Αρμενική Εθνοσυνέλευση, οργανώσεις της διασποράς των Αρμενίων και Ασσυρίων για τη θεσμοθέτηση της ενιαίας αναγνώρισης της γενοκτονίας των χριστιανικών λαών της Ανατολής.