«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
στα χρόνια της μεταπολίτευσης παρατηρούμε αλλαγές στην παιδεία όχι μόνο από κυβέρνηση σε κυβέρνηση, αλλά και από Υπουργό σε Υπουργό της ίδιας κυβέρνησης. Κατά κανόνα, όλοι οι Υπουργοί Παιδείας επιδιώκουν τις δάφνες του μεταρρυθμιστή. Θέλουν όλοι να καταγραφούν ως μεταρρυθμιστές στην ιστορία.
Με δεδομένο, επίσης, ότι κανείς δεν μακροημερεύει στη θέση του Υπουργού Παιδείας –εύχομαι εσείς να μας διαψεύσετε, κύριε Υπουργέ- συνήθως οι αλλαγές είναι πρόχειρες. Αποτέλεσμα όλων αυτών –για να το πω κομψά- είναι η χώρα να μην βρίσκεται σε ζηλευτή θέση σε διεθνείς αξιολογήσεις της αποτελεσματικότητας του εκπαιδευτικού μας συστήματος.
Δυστυχώς, η εκπαίδευση στον τόπο μας, παρά τη γιγάντωσή της κατά τα χρόνια της μεταπολίτευσης, κατέστη η ίδια θύμα –ίσως το μεγαλύτερο- της πολιτικής του λαϊκισμού και της ισοπέδωσης κάθε έννοιας αξιοκρατίας. Γενιές μαθητών γαλουχήθηκαν όχι με το πνεύμα της άμιλλας, που οδηγεί στην επιβράβευση του καλύτερου, όχι με την αγάπη για τη γνώση που ολοκληρώνει τον νέο, για να τον μετατρέψει σε πολίτη άξιο να ανταποκριθεί στα καθήκοντά του, στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής πολιτείας. Αντιθέτως, επικράτησαν οι λογικές της ήσσονος προσπάθειας, της ισοπέδωσης των πάντων και της απόλυτης ανοχής σε όλα.
Έτσι, σύντομα από ένα συντηρητικό έως αυταρχικό εκπαιδευτικό σύστημα περάσαμε στο αντίθετό του, που είναι ένα σύστημα που φαίνεται να έχει χάσει την πυξίδα του.
Η δευτεροβάθμια εκπαίδευση έχει μετατραπεί εν πολλοίς απλώς σε βαθμίδα προετοιμασίας για την είσοδο στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, έχοντας απωλέσει έτσι τον πραγματικό της στόχο.
Όσο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, η κατάσταση είναι ακόμη πιο απογοητευτική. Και αυτό, χωρίς βεβαίως να παραβλέπουμε ότι είναι πολλά τα τμήματα και οι σχολές που λειτουργούν κατά παραδειγματικό τρόπο, αλλά και πολλοί οι φοιτητές μας που διαπρέπουν στις σπουδές τους, όπως φαίνεται και από την επιτυχία που σημειώνουν κατά τη συνέχιση της εκπαίδευσής τους ή την επαγγελματική τους αποκατάσταση στο εξωτερικό.
Οι εικόνες, όμως, των πανεπιστημίων, όπου βασιλεύει η ανομία και μικρές οργανωμένες ομάδες κάτω από ψευτοπροοδευτικές ταμπέλες υπαγορεύουν τις παράλογες απαιτήσεις τους στους καθηγητές και στη διοίκηση των σχολών, είναι μοναδικές παγκοσμίως. Με πρόσχημα το άσυλο του πανεπιστημίου, τα δικαιώματα των φοιτητών ή ό,τι άλλο, έχουμε φθάσει στο σημείο καθηγητές να διδάσκουν υπό καθεστώς τρομοκρατίας λεκτικής, αλλά ενίοτε και σωματικής. Θυμηθείτε το πρόσφατο επεισόδιο άσκησης βίας στον καθηγητή του Πανεπιστημίου Μακεδονίας κ. Μαραντζίδη. Αυτά είναι, όμως, συμπτώματα μιας βαρύτατα νοσούσας κοινωνίας στα οποία, επιτέλους, θα πρέπει να βάλουμε ένα τέλος.
Δυστυχώς, όμως, από την πλευρά της Αντιπολίτευσης και ιδιαίτερα της Αξιωματικής, διαπιστώνουμε ότι μετά μανίας υπερασπίζονται όλες τις παθογένειες που μας κληρονόμησε η Μεταπολίτευση στην εκπαίδευση. Προτιμούν να χαϊδεύουν νεανικά αυτιά από το να βάλουν, επιτέλους, το δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων. Δικαιολογούν κάθε ακρότητα και αρκούνται να ψελλίσουν κάποιες γενικές καταγγελίες, όταν τα πράγματα ξεφεύγουν. Δίνουν «συγχωροχάρτι» στην πανεπιστημιακή, αλλά και στην εξωπανεπιστημιακή ανομία, στους προπηλακισμούς, στην επιβολή των μειοψηφιών απέναντι στη μεγάλη πλειοψηφία των φοιτητών. Αδιαφορούν εάν φτωχοί φοιτητές επιβαρύνονται οικονομικά, χάνοντας εξάμηνα, από την «επαναστατική γυμναστική» συγκεκριμένων φοιτητικών παρατάξεων.
Όμως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το μοντέλο αυτό τελείωσε. Εάν δεν ενηλικιωθούμε, εάν δεν προσαρμοστούμε στις ανάγκες των καιρών, τόσο το χειρότερο για όλους μας και κυρίως για τις νέες γενιές που εμείς έχουμε την ευθύνη για το μέλλον τους. Ήρθε, λοιπόν, η ώρα να τολμήσουμε τις αλλαγές αυτές που θα αλλάξουν ουσιαστικά το εκπαιδευτικό μας σύστημα, ώστε να καταστεί πιο αξιοκρατικό.
Βήματα προς αυτή την κατεύθυνση, παρά τις αντιδράσεις, έχουν ήδη γίνει, όπως με την επαναλειτουργία των πρότυπων σχολείων ή με την προσπάθεια για τη διαγραφή των δεκάδων χιλιάδων αιώνιων φοιτητών. Και σήμερα η πρόταση για τη σύσταση του
Συμβουλίου Εθνικής Πολιτικής για την Παιδεία είναι, επίσης, προς τη σωστή κατεύθυνση και έρχεται να απαντήσει σε μια πραγματική ανάγκη, δηλαδή να υπερβεί την αντιπαραγωγική λογική των ατέρμονων, αποσπασματικών και αντιφατικών μεταρρυθμίσεων της κάθε κυβέρνησης, του κάθε Υπουργού Παιδείας, να κατοχυρώσει τη συνέχεια στην εκπαιδευτική πολιτική, αποτρέποντας πειραματισμούς στου κασίδη το κεφάλι.
Πιστεύω, όμως, κύριε Υπουργέ, ότι στο Συμβούλιο θα πρέπει να συμμετέχουν και οι διατελέσαντες αναπληρωτές Υπουργοί ή Υφυπουργοί. Δεν έχετε να χάσετε τίποτα ακούγοντας και αυτούς.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
αντί να φοβούμαστε τις αλλαγές, ας δούμε γύρω μας άλλες χώρες πώς τα κατάφεραν και αντί να εξάγουν εισάγουν φοιτητές. Επιτέλους, πρέπει να απελευθερώσουμε τη δυνατότητα ίδρυσης και ιδιωτικών πανεπιστημίων, προχωρώντας στις απαιτούμενες αλλαγές, στην επικείμενη συνταγματική αναθεώρηση και του περιβόητου άρθρου 16. Όταν γύρω μας οι πάντες ιδρύουν ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Τουρκία, στα Σκόπια, στη Βουλγαρία, στην Ουγγαρία, στην Τσεχία, στη Σλοβακία, ακόμη και στην Κύπρο, εμείς θα επιμένουμε να στρουθοκαμηλίζουμε; Ποιον συμφέρει η εκπαιδευτική μετανάστευση των νέων μας στο εξωτερικό; Πάντως όχι τους γονείς τους, που βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, για να πληρώσουν όχι μόνο τα δίδακτρα, αλλά και τα έξοδα διαμονής, που είναι υπέρογκα.
Και μιας ο λόγος, κύριε Υπουργέ, για τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι γονείς των φοιτητών, θέλω να χαιρετίσω την απόφασή σας για τη δυνατότητα μεταγραφών. Ήταν μια δίκαιη απόφαση που δίνει μια ανάσα στα ταλαιπωρημένα από την κρίση νοικοκυριά και πιστεύω ότι θα γίνει σεβαστή από τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ.
Η απόφαση, όμως, αυτή μένει δυστυχώς λειψή, διότι δεν καλύπτει και τους φοιτητές και σπουδαστές-παιδιά πολύτεκνων και τρίτεκνων οικογενειών που έχουν εισαχθεί πριν το 2013.
Κύριε Υπουργέ, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ανώτατης Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων Ελλάδος πρόκειται για μόλις επτακόσια είκοσι τρία παιδιά και εύλογα υποστηρίζουν ότι δεν θα καταρρεύσει το δημόσιο πανεπιστήμιο αν δοθεί λύση στο πρόβλημα κι αυτών των οικογενειών. Θέλω να πιστεύω ότι θα δείτε με τη δέουσα ευαισθησία το θέμα.
Όπως, επίσης, πιστεύω ότι θα δείτε θετικά και την τροπολογία που κατέθεσαν Βουλευτές του Κομμουνιστικού Κόμματος για τη διευκόλυνση των σπουδών σε φοιτητές και σπουδαστές με αναπηρίες. Είναι η τροπολογία με γενικό αριθμό 1742 και ειδικό 197.
Σας ευχαριστώ».